Δήμος Μπακιρτζάκης: Ο Γιάννης Γκαράνης μπροστά σε μια διαφορετική πολιτική μάχη για το δήμο Κομοτηνής

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/dimos_bakirtzakis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1080" height="390" src="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/dimos_bakirtzakis.jpg" width="390" /></a></div><br /><p><span style="font-size: medium;">Αν και βαδίζουμε στον αστερισμό των εθνικών εκλογών και το 2028 είναι μακρινό ακόμα, εν τούτοις υπάρχει μια κινητικότητα και ενδιαφέρον και για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Συνεπώς το επόμενο διάστημα θα είναι κρίσιμο και για τη δημοτική αρχή της Κομοτηνής και προσωπικά για τον δήμαρχο Γιάννη Γκαράνη. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Επίσης τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών θα επηρεάσουν εν μέρει και τους αυτοδιοικητικούς υποψήφιους, αναλόγως με τα αποτελέσματα που θα φέρουν τα κόμματα τους. Και φυσικά θα αλλάξουν και οι ισορροπίες τοπικά ανάλογα με το ποιους στήριξαν οι δημοτικές τους ομάδες από τους πρωτοκλασάτους υποψηφίους βουλευτές. Διαφορετική λοιπόν θα είναι η μάχη στο δήμο όμως όχι μόνο επειδή η καθημερινότητα της πόλης εξακολουθεί να δημιουργεί παράπονα και δυσαρέσκεια σε αρκετούς δημότες αλλά και επειδή σταδιακά διαμορφώνεται ένα διαφορετικό πολιτικό σκηνικό ενόψει των επόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο Γιάννης Γκαράνης έχει ήδη διανύσει δύο εκλογικές αναμετρήσεις ως επικεφαλής της «Κοινωνίας Πολιτών», κερδίζοντας τις εκλογές του 2019 και του 2023. Η επόμενη αναμέτρηση, εφόσον επιβεβαιωθούν οι σημερινές πολιτικές διεργασίες, δεν θα είναι ίδια με τις προηγούμενες. Και αυτό είναι ίσως το πρώτο στοιχείο που θα πρέπει να συνειδητοποιήσει η δημοτική αρχή. Δεν αρκεί πλέον η επίκληση των έργων που έχουν προγραμματιστεί, των χρηματοδοτήσεων που έχουν εξασφαλιστεί ή των δυσκολιών που προκύπτουν από τη γραφειοκρατία, τους αναδόχους και τα χρηματοδοτικά εργαλεία. Σαφώς  και έχουν γίνει πολλά πράγματα, αλλά θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερα. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο δημότης κρίνει πρωτίστως αυτό που βλέπει καθημερινά μπροστά του. Βλέπει δρόμους που παραμένουν σε εκκρεμότητα, έργα που καθυστερούν, παρεμβάσεις που ξεκινούν και δεν ολοκληρώνονται στον προβλεπόμενο χρόνο  και μια πόλη που σε αρκετά σημεία δίνει την εικόνα ότι περιμένει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ανάπλαση των 22 δρόμων, για το οποίο έχει καταγραφεί σημαντική καθυστέρηση, η δημοτική αγορά, η ανάπλαση της παλιάς νομικής, το φράγμα Συμβόλων με τις αδυναμίες των φακέλων και τα τεχνικά προβλήματα και άλλα.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Το πρόβλημα επομένως δεν είναι μόνο αν η ευθύνη για κάθε καθυστέρηση ανήκει στον δήμο ή στον εργολάβο. Πολιτικά ο δημότης δεν κάνει πάντοτε αυτή τη διάκριση. Θέλει να ξέρει πότε θα τελειώσει το έργο, τι θα γίνει με τον δρόμο του, πότε θα αποκατασταθεί η ταλαιπωρία του και ποιος τελικά έχει την ευθύνη να πιέσει ώστε να δοθεί λύση. Εδώ βρίσκεται και η ουσία.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η δημοτική αρχή πρέπει να περάσει από τη λογική της διαχείρισης των προβλημάτων στη λογική της πρόληψης και της αποτελεσματικής διοίκησης. Ο δήμαρχος δεν μπορεί να εμφανίζεται διαρκώς ως αυτός που εξηγεί γιατί κάτι δεν προχώρησε. Πρέπει να εμφανίζεται ότι είναι αυτός που λύνει το πρόβλημα.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Αυτό οδηγεί στο δεύτερο μεγάλο ζήτημα που αφορά τον τρόπο διοίκησης του δήμου. Όταν μια δημοτική αρχή βρίσκεται για πολλά χρόνια στην εξουσία, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να δημιουργηθεί ένας συγκεντρωτικός τρόπος λειτουργίας. Οι αποφάσεις να περνούν από λίγα πρόσωπα, οι αντιδήμαρχοι και τα στελέχη να αισθάνονται ότι έχουν περιορισμένο χώρο πρωτοβουλίας και ο δήμαρχος να επιβαρύνεται τελικά με όλα. Αυτό δεν είναι μόνο πολιτικό πρόβλημα. Είναι και πρόβλημα αποτελεσματικότητας.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο Γιάννης Γκαράνης θα χρειαστεί λοιπόν να κάνει έγκαιρα μια ουσιαστική επανεκκίνηση στη λειτουργία της δημοτικής αρχής. Να δώσει περισσότερες αρμοδιότητες στα στελέχη του, να απαιτήσει συγκεκριμένα αποτελέσματα και κυρίως να καθιερώσει ένα σύστημα παρακολούθησης των έργων με σαφή χρονοδιαγράμματα. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Κάθε έργο θα πρέπει να έχει έναν υπεύθυνο, συγκεκριμένα στάδια υλοποίησης και δημόσια ενημέρωση για το πού βρίσκεται. Το ίδιο πρέπει να γίνει και με την καθημερινότητα. Καθαριότητα, φωτισμός, δρόμοι, πεζοδρόμια, πράσινο, κυκλοφοριακά προβλήματα, κοινόχρηστοι χώροι. Αυτά είναι που συναντά ο δημότης κάθε μέρα. Μπορεί ένας δήμος να έχει εξασφαλίσει εκατομμύρια ευρώ για μεγάλα έργα και την ίδια στιγμή να χάνει πολιτικά επειδή ο πολίτης βλέπει ένα χαλασμένο πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι του και δεν βρίσκει λύση.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Και υπάρχει φυσικά και το πολιτικό ζήτημα των εσωτερικών αναταράξεων, με την πιθανολογούμενη κίνηση των δύο στελεχών που διαγράφτηκαν. Αν δηλαδή η Κλεοπάτρα Στογιαννίδου και ο Δημήτρης Καρασταύρου επιλέξουν να χαράξουν διαφορετική πορεία και να προετοιμάσουν τη δική τους κίνηση για τις επόμενες εκλογές. Προς το παρόν η βιασύνη τους να αποστασιοποιηθούν και η λογική του ανταρτοπολέμου στα δημοτικά συμβούλια δεν τους προσθέτουν καμιά δυναμική πέραν της επικοινωνιακής φθοράς της δημοτικής αρχής. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Αντίπαλος του επίσης όπως φαίνεται θα είναι η Βούλα Ελευθεριάδου. Θα κάνει το λάθος όμως να δεθεί με το άρμα της Νέας Δημοκρατίας με ένα κομματικό ψηφοδέλτιο όπως έπραξε ο Αντώνης Γραβάνης ή θα ποντάρει σε ένα πολυσυλλεκτικό ψηφοδέλτιο; Αυτό θα κρίνει την δυναμική και την πορεία της. Τα πρόσωπα των υποψηφίων της ομάδας και η αποδοχή τους με υπερκομματικούς συνδυασμούς έχουν προοπτική. Ειδάλλως δεν απειλείται η νυν δημοτική αρχή. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Όσο για την φημολογούμενη κάθοδο στο δήμο Κομοτηνής του αντιπεριφερειάρχη Μανώλη Ταπατζά μάλλον δεν έχει καμιά πολιτική βάση. Γιατί κανείς δεν ρισκάρει, ιδιαίτερα όταν ανήκει στον ίδιο πολιτικό χώρο με τον νυν δήμαρχο, αφήνοντας τη σιγουριά της Περιφέρειας. Δεν θα πρέπει όμως κανείς από τώρα να θεωρεί δεδομένο ούτε το τελικό σχήμα των υποψηφιοτήτων ούτε τις συμμαχίες που μπορεί να δημιουργηθούν. Μέχρι τις εκλογές υπάρχει χρόνος και στην αυτοδιοίκηση οι συσχετισμοί αλλάζουν γρήγορα. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Όσο για τις παρατάξεις της Λαϊκής Συσπείρωσης και του Σπάρτακου, αν και έχουν μια καλή παρουσία στα δημοτικά συμβούλια, εν τούτοις έχουν μια περιορισμένη δυναμική στους ψηφοφόρους. Επίσης άγνωστο είναι ακόμα αν ξεπηδήσει μια νέα δημοτική παράταξη από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο Γιάννης Γκαράνης βέβαια έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα αφού διαθέτει την εμπειρία δύο δημοτικών θητειών και γνωρίζει πλέον πολύ καλά τον μηχανισμό του δήμου, τις υπηρεσίες, τα προβλήματα και τα χρηματοδοτικά εργαλεία. Και φυσικά έχει και την μεγαλύτερη στήριξη από την μειονότητα. Το ζητούμενο είναι αν θα αξιοποιήσει αυτή την εμπειρία για να αλλάξει ταχύτητα και να κινητοποιήσει την δημοτική μου ομάδα.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η απάντηση όμως δεν βρίσκεται σε μια επικοινωνιακή εκστρατεία. Βρίσκεται και στην καθημερινή εικόνα της Κομοτηνής.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο δήμαρχος θα πρέπει να βάλει σε απόλυτη προτεραιότητα πέντε πράγματα. Την ολοκλήρωση των έργων που έχουν ήδη ξεκινήσει και λιμνάζουν, την προστασία των έργων που κινδυνεύουν να απενταχθούν ή να αλλάξουν χρηματοδοτικό εργαλείο, την επίλυση των προβλημάτων καθημερινότητας που δημιουργούν τη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια, την αλλαγή του τρόπου διοίκησης με περισσότερη ευθύνη και λογοδοσία στα στελέχη και την ανανέωση φυσικά της ίδιας της δημοτικής ομάδας με πρόσωπα που μπορούν να παράγουν αποτέλεσμα και όχι απλώς να στηρίζουν πολιτικά τη διοίκηση. Γιατί στο τέλος της ημέρας οι εκλογές δεν κρίνονται μόνο από τα μεγάλα έργα. Κρίνονται και από την αίσθηση που έχει ο δημότης για την πόλη του. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο Γιάννης Γκαράνης έχει χρόνο μπροστά του. Έχει όμως και μια σαφή προειδοποίηση. Ότι η επόμενη εκλογική αναμέτρηση, εάν απέναντί του βρεθούν νέες δυνάμεις και σχηματισμοί και με το νέο εκλογικό σύστημα που οι εκλογές κρίνονται από την πρώτη Κυριακή, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Το αποτέλεσμα δεν θα κριθεί στο ποιος έχει καλύτερο μηχανισμό αλλά και ποιος θα πείσει ότι μπορεί να διοικήσει καλύτερα. Και αυτό σημαίνει ότι ο δήμαρχος πρέπει να σταματήσει να κοιτάζει μόνο προς την επόμενη εκλογική αναμέτρηση και να κοιτάξει πρώτα προς την καθημερινότητα του δημότη. Να τελειώσει αυτά που ξεκίνησαν, να μη χαθούν αυτά που μπορούν να γίνουν, να διορθώσει όσα δεν λειτουργούν και να ξαναδώσει στην παράταξή του την αίσθηση μιας ομάδας που διοικεί και όχι μιας ομάδας που απλώς υπερασπίζεται τα πεπραγμένα της. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Γιατί η μεγαλύτερη πολιτική φθορά για μια δημοτική αρχή δεν είναι η σκληρή αντιπολίτευση. Είναι η συσσωρευμένη αίσθηση του πολίτη ότι «τίποτα δεν αλλάζει». Και αυτή ακριβώς την αίσθηση θα πρέπει ο Γιάννης Γκαράνης να προλάβει να την ανατρέψει.</span></p><p><br /></p>

Δήμος Μπακιρτζάκης: Ο Γιάννης Γκαράνης μπροστά σε μια διαφορετική πολιτική μάχη για το δήμο Κομοτηνής

Αν και βαδίζουμε στον αστερισμό των εθνικών εκλογών και το 2028 είναι μακρινό ακόμα, εν τούτοις υπάρχει μια κινητικότητα και ενδιαφέρον και ...

Διαβάστε περισσότερα »

Κώστας Λάμπος: Ατομική ιδιοκτησία, κοινωνία, πολιτικά δικαιώματα και πολιτισμός

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/lampos_kostas.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="192" data-original-width="192" height="407" src="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/lampos_kostas.jpg" width="407" /></a></div><br /><p><br /></p><p><span style="font-size: medium;">Γράφει ο <a href="https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266" target="_blank">Κώστας Λάμπος</a>, Διδάκτωρ οικονομικών επιστημών του <a href="https://www.fu-berlin.de/en/index.html" target="_blank">Fraie Universitaet Berlin</a></span></p><p><span style="font-size: medium;">Η ατομική ιδιοκτησία εξαχρειώνει τους ιδιοκτήτες. Για το καλό των πλουσίων πρέπει να την ξεφορτωθούμε.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Όσκαρ Ουάιλντ[1]</span></p><p><span style="font-size: medium;">Γνώση χωρίς δικαιοσύνη πρέπει να ονομάζεται πανουργία και όχι εξυπνάδα.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Πλάτων</span></p><p><span style="font-size: medium;">Στις προκαπιταλιστικές κοινωνίες οι οικονομικές ρυθμίσεις ήταν ενσωματωμένες στις κοινωνικές σχέσεις, ενώ με την ανάδυση της οικονομίας της αγοράς οι κοινωνικές σχέσεις υποτάσσονται στις οικονομικές επιταγές. Η οικονομία της αγοράς οδηγεί σταδιακά στην αγοραιοποίηση της κοινωνίας.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Καρλ Πολάνυι[2]</span></p><p><span style="font-size: medium;">Σκεφτείτε πέρα από τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά σας. Μην είστε εγωιστές και κοντόφθαλμοι. Σκεφτείτε και τα δισέγγονα των δισεγγόνων σας, τις μελλοντικές γενιές.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Satsok Sopmal[3]</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η φύση ανήκει σε όλους εξίσου, ακόμα και στις μελλούμενες γενεές. Δεν μπορεί να ανήκει σε κανένα ατομικά ή να την εκμεταλλεύεται κανένας ατομικά.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Γιώργος Κολέμπας[4]</span></p><p><span style="font-size: medium;">Όπου δεν υπάρχει ιδιοκτησία, δεν υπάρχει αδικία.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Τζον Λοκ</span></p><p><span style="font-size: medium;">Οι έρευνες της σύγχρονης κοινωνικής ανθρωπολογίας καταλήγουν, σε πείσμα των σκοταδιστικών μύθων[5] και των εξουσιαστικών ιδεολογιών, στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό όν και ότι δεν νοείται άνθρωπος εκτός κάποιας οργανωμένης και κατά κάποιον τρόπο αυτοδιευθυνόμενης συλλογικότητας που αποσκοπεί στην ασφάλεια, στην ευημερία και στην ευτυχία όλων ανεξαίρετα των μελών της. Αυτές οι σχέσεις αμοιβαιότητας μεταξύ ατόμων και της κοινωνίας τους «επανεμφανίζονται με αξιοσημείωτη συνέπεια στις κοινωνίες όλων των περιόδων και όλων των περιοχών, και οι αναγκαίες προϋποθέσεις για την επιβίωση των κοινωνιών εμφανίζονται σταθερά οι ίδιες: Η ανθρώπινη οικονομία θεμελιώνεται στις κοινωνικές σχέσεις, ο άνθρωπος δεν δρα για να διασφαλίσει το ατομικό του συμφέρον με την κατοχή υλικών αγαθών, αλλά για να διασφαλίσει την κοινωνική του υπόσταση, τις κοινωνικές του κατακτήσεις και φιλοδοξίες και εκτιμά τα υλικά αγαθά μόνο εφόσον συμβάλλουν προς αυτήν την κατεύθυνση».[6] Η ενότητα της κοινότητας-κοινωνίας ήταν το αποτέλεσμα της ενότητας της γης, της αποκλειστικής υλικής βάσης που διασφάλιζε δυναμικά την κοινότητα συμφερόντων, καλλιεργώντας σχέσεις αμοιβαιότητας, κοινής αντίληψης, αλληλεγγύης, συντροφικότητας και κοινής δράσης, με αποκλειστικό σκοπό τη διασφάλιση της επιβίωσης, τη μεγιστοποίηση της ασφάλειας και την, ανάλογη με τις εκάστοτε συνθήκες, αριστοποίηση του κοινού συμφέροντος.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Αντίθετα, η διάσπαση της ενότητας της κοινόκτητης γης, της κοινής υλικής βάσης της ύπαρξης των ανθρώπων και της προόδου της αρχαίας κοινωνίας, σε μερίδια ατομικής ιδιοκτησίας[7] είχε, όπως ήταν φυσικό, ως αποτέλεσμα τη μετατροπή των ισότιμων μελών της κοινότητας σε ανισότιμους ατομικούς ιδιοκτήτες γης και σε μη ιδιοκτήτες γης ή σε μικρούς ιδιοκτήτες γης, η ζωή των οποίων στο εξής θα εξαρτάται από τα συμφέροντα και τη βούληση των ισχυρών ατομικών ιδιοκτητών γης, οι οποίοι θα ελέγχουν την παραγωγή των αγαθών και του πλούτου, αλλά και τη νομοθετική και πολιτική εξουσία.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η ατομική ιδιοκτησία ανέτρεψε την έννοια της συλλογικά αυτοδιοικούμενης κοινότητας, που στηριζόταν στη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων που αφορούσαν το κοινό συμφέρον, στην ισότιμη συνεργασία για κοινό σκοπό, στην άμιλλα και στον αμοιβαίο σεβασμό της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας του άλλου που εδράζονταν στην ανάλογη με τις ανάγκες ισοκατανομή του πλούτου. Από τη στιγμή που η πολιτική εξουσία δίνει, ερήμην και ενάντια στην κοινωνία, νομική υπόσταση στην ατομική ιδιοκτησία και της προσδίδει ιδιότητες «ιερού δικαιώματος», την καθιστά «μήλον της Έριδος», πηγή ανταγωνισμού μέχρι θανάτου και δύναμη αποϊεροποίησης της ζωής του ανθρώπου, των ατομικών δικαιωμάτων, των πολιτικών και των κοινωνικών ελευθεριών του.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Έτσι, ανατράπηκε η λογική της κανονικότητας και η φιλοσοφία της κοινωνικότητας, και ο ομοιόμορφος κοινωνικός ιστός των κοινωνιών της ισοκατανομής μετασχηματίστηκε εξαιτίας του θεσμού της ατομικής ιδιοκτησίας από σύστημα ισότητας και ισονομίας σε ανομοιόμορφο σύστημα σχέσεων ανισότητας μεταξύ των ιδιοκτητών με τους μη ιδιοκτήτες, αλλά και των δύο με τη Φύση και τα παραγόμενα αγαθά, που ξαφνικά μετατράπηκαν από αξίες χρήσης, από κοινά αγαθά, σε εμπορεύματα, με αποτέλεσμα την εξάρτηση των μη ιδιοκτητών από τους ιδιοκτήτες.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Από αυτό το ιστορικό σημείο και μετά οι κοινωνίες δομούνται πάνω στις σχέσεις ατομικής ιδιοκτησίας και ανισότητας, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων αποτελεί ο ανταγωνισμός τόσο μεταξύ των ατομικών ιδιοκτητών για το μεγάλωμα της ιδιοκτησίας του ενός σε βάρος του άλλου όσο και μεταξύ των ατομικών ιδιοκτητών γενικά και των μη ιδιοκτητών, που επιδιώκουν είτε ατομικά και εσφαλμένα να γίνουν και αυτοί ιδιοκτήτες είτε συλλογικά με στρατηγικό στόχο να καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία. Έκτοτε ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη από κλιμακούμενους κοινωνικούς αγώνες για την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και την αποκατάσταση της κανονικότητας της οικονομικής και κοινωνικής ισότητας μεταξύ των ανθρώπων.[8]</span></p><p><span style="font-size: medium;">Το γεγονός ότι η ατομική ιδιοκτησία υπερίσχυσε της κοινωνικότητας δεν οφείλεται κατά κανέναν τρόπο στην ανωτερότητά της, όπως υποστηρίζουν οι απολογητές και νομείς της, αλλά στο γεγονός ότι η ατομική ιδιοκτησία, ως ατομική, ταξική και κρατική εξουσία, επιστράτευσε τη βία των όπλων, των νόμων, των σκοταδιστικών ιερατείων και των εξουσιαστικών-κατασταλτικών δομών, με τα οποία έχτισε την κοινωνική κυριαρχία της πάνω σε βουνά πτωμάτων και σε ωκεανούς αίματος των αδικημένων που διαχρονικά αποζητούσαν και συνεχίζουν να αποζητούν το δικαίωμα στη ζωή και στην ελευθερία, στη βάση της κοινωνικής ισότητας και της κοινωνικής δημοκρατίας των ίσων.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η αντικοινωνική φύση της ατομικής ιδιοκτησίας άλλαξε ριζικά την κοινωνική δομή και μετέβαλε τους ανθρώπους σε θανάσιμα ανταγωνιζόμενα υποκείμενα, που χάνουν την κοινωνικότητά τους και, για να επιβιώσουν, συσπειρώνονται σε θανάσιμα ανταγωνιστικές κοινωνικές συμμορίες και σε εχθρικές τάξεις. Καταργώντας όμως την κοινωνικότητα, η ατομική ιδιοκτησία επέβαλε τον αντικοινωνικό ατομισμό, ο οποίος λειτουργεί ως σπόρος διχασμού, ανταγωνισμού, πολεμικών συγκρούσεων και εγκληματικότητας. Αν λοιπόν η ατομική ιδιοκτησία, και όχι η ανθρώπινη φύση ή το «κακό το ριζικό μας», διασπά τις κοινωνίες σε θανάσιμα ανταγωνιζόμενους ιδιοκτήτες, σε ανταγωνιζόμενες κοινωνικές τάξεις και σε ανταγωνιζόμενα έθνη, τότε γίνεται φανερό πως η ουσιαστική κατάργησή της θα συμβάλει στην επανασυμφιλίωση των ανθρώπων, στην αποκατάσταση της ενότητας των κοινωνιών και στην ειρήνευση μεταξύ ανθρώπων και εθνών, μεταξύ Φύσης και κοινωνίας, πάνω στην οποία θα ανθίσει ένας νέος οικουμενικός ουμανιστικός πολιτισμός.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ας φανταστούμε μια μορφή κοινωνικής οργάνωσης χωρίς ατομική ιδιοκτησία, που σε τελική ανάλυση σημαίνει μια κοινωνία χωρίς εξουσία, χωρίς ανισότητες, αδικίες, συγκρούσεις και εγκληματικότητα, για να κατανοήσουμε ότι ένας τεράστιος πλούτος καταναλώνεται αντιπαραγωγικά για να κινηθεί ένας ολόκληρος γαλαξίας από θεσμούς και υπηρεσίες προστασίας, υποτίθεται της κοινωνίας, αλλά στην ουσία προστασίας της ατομικής ιδιοκτησίας και της εξουσίας, όπως λ.χ. κτηματολόγια, υποθηκοφυλακεία, αγρονομεία, δικαστήρια, φυλακές, αστυνομία, στρατός, αλλά και ένα πλήθος ανθρώπων καταστρέφονται εξαιτίας της παραβατικότητας που σχετίζεται με την ατομική ιδιοκτησία. Ας σκεφτούμε ότι όλος αυτός ο πλούτος και το τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό δεν σπαταλιέται για την υπεράσπιση της καταστροφικής ατομικής ιδιοκτησίας και της εξουσίας, αλλά αξιοποιείται για δημιουργικούς-ειρηνικούς σκοπούς, για να κατανοήσουμε πόσο ρεαλιστική είναι η ιδέα για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας της ισότητας, της ειρήνης και της καθολικής ευημερίας.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Με τον όρο πολιτική αποδίδεται το αναφαίρετο δικαίωμα του Πολίτη να ασχολείται άμεσα, ατομικά και συλλογικά, θεσμικά και αποφασιστικά, με τα της Πολιτείας του, προκειμένου η Πολιτεία του, ως το κορυφαίο συλλογικό Εμείς, να διασφαλίζει και να προσφέρει σε όλα ανεξαίρετα τα μέλη της αναλογική κοινωνική ισότητα, ισονομία, ελευθερία, ευημερία και ευζωία. Όπως είναι γνωστό στις προϊδιοκτησιακές κοινωνίες, η αναλογική συμμετοχή όλων ανεξαίρετα των μελών τους στην παραγωγική δραστηριότητά τους ήταν αυτονόητη, όπως αυτονόητη ήταν και η αναλογική κοινωνική ισότητα με την έννοια της ίσης απολαβής για ίσες ανάγκες από τα κοινά αγαθά της κοινής προσπάθειας.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Με την εμφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας και συνακόλουθα της ατομικής και ταξικής εξουσίας πάνω στην κοινωνία καταργήθηκε η έννοια της κοινότητας, της αναλογικής κοινής προσπάθειας και της αναλογικής κατανομής των κοινών αγαθών, με άμεσο αποτέλεσμα την άνιση συμμετοχή στα της Πολιτείας και στα του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Η ατομική ιδιοκτησία διέρρηξε,  τον κοινωνικό ιστό, διέσπασε τις κοινωνίες σε ατομικούς ιδιοκτήτες-εξουσιαστές-εκμεταλλευτές και σε μηδέν-κατέχοντες-εξουσιαζόμενους-εκμεταλλευόμενους με αποτέλεσμα τη ματωμένη πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού, μέχρι που φτάσαμε στο σύγχρονο τρόπο παραγωγής, στον καπιταλισμό.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η ατομική ιδιοκτησία άλλαξε και το περιεχόμενο του όρου πολιτική, γιατί την αφαίρεσε από την αυτοπροσδιοριζόμενη κοινωνία και τη μετέφερε στους επαγγελματίες πολιτικούς, στην κυβέρνηση και στο ταξικό κράτος των μεγαλοϊδιοκτητών των μέσων παραγωγής. Με αυτόν τον τρόπο η ταξική πολιτική υπέταξε την κοινωνία στην κοινωνικά μη ελεγχόμενη οικονομία με αποτέλεσμα την ανισομερή ανάπτυξη με τις τεράστιες οικονομικές, κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες, καθώς επίσης και την άνιση ανταλλαγή μεταξύ των διαφόρων χωρών και τον αποικιοκρατικό και ιμπεριαλιστικό διεθνή καταμερισμό της εργασίας σε βάρος των περισσότερων χωρών του πλανήτη. Υπ’ αυτές τις συνθήκες κυριαρχίας της ατομικής ιδιοκτησίας, το δικαίωμα των πολιτών ν’ αποφασίζουν για τη ζωή τους και για τη χώρα τους φαλκιδεύτηκε και κατάληξε σε «δικαίωμα ψηφοφόρου» κάθε τόσο και εφόσον η λεγόμενη «κοινοβουλευτική δημοκρατία’ δεν έχει μεταμορφωθεί σε φασιστική στρατιωτική δικτατορία. Για όλα αυτά τα αντικοινωνικά και παράλογα χρειάστηκαν θεωρίες, προπαγάνδα και βία που να κάνουν το μαύρο άσπρο, το λάθος σωστό, το «κρέας ψάρι» και το άδικο δίκαιο.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο Ιμμάνουελ Καντ,[9] ένας από τους κυριότερους θεμελιωτές του λεγόμενου φιλελευθερισμού, δηλαδή της ιδεολογίας της ατομικής ιδιοκτησίας και της κοινωνικής ανισότητας, αποφαίνονταν ότι «όσοι είναι αναγκασμένοι να πουλάνε την εργατική τους δύναμη, όπως οι υπηρέτες, οι μισθωτοί εργάτες, οι υπάλληλοι καταστημάτων, δεν χρειάζεται να στοχάζονται, δεν πρέπει να αναρωτιούνται για τις αρχές με τις οποίες λειτουργεί η κοινωνία και φυσικά δεν μπορούν να είναι πολίτες με την πλήρη έννοια του όρου».[10] Τις ίδιες αντιλήψεις είχαν, όπως θα δούμε στη συνέχεια, σχεδόν όλοι οι διανοούμενοι εκείνης της περιόδου των απαρχών του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Με απλά λόγια, ουσιαστικά αυτό σημαίνει ότι τους μη ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, που αναγκάζονται προκειμένου να ζήσουν να πουλάνε την πνευματική και μυϊκή τους δύναμη, δεν τους επιτρέπεται να ασχολούνται με τα κοινά, δηλαδή δεν τους επιτρέπεται να ασχολούνται με την Πολιτική και την Πολιτεία τους και σε τελική ανάλυση δεν τους επιτρέπεται να είναι Πολίτες, όπως ακριβώς συνέβαινε και στη δουλοκτητική κοινωνία.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο φιλελεύθερος Τζων Στιούαρτ Μιλ διαφωνεί με τον αποκλεισμό κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων από την εκλογική διαδικασία και αντιπροτείνει να ψηφίζουν όλοι, αλλά με ένα σύστημα πολλαπλής ψήφου, ανάλογα με το επίπεδο μόρφωσης και το επάγγελμα που ασκεί ο κάθε ψηφοφόρος. Έτσι, ο ανειδίκευτος εργάτης θα πρέπει να έχει μία ψήφο, ο εκπαιδευμένος δύο, ένας αρχιεργάτης ή επιστάτης τρεις, ένας έμπορος τρεις ή τέσσερις και ένας νομικός, γιατρός, ιερέας ή ένας άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών πέντε ή έξι ψήφους,[11] ώστε «οι έξυπνες τάξεις να καθοδηγούν την κυβέρνηση και αυτή με τη σειρά της τις ηλίθιες (stupid) τάξεις».[12] Μην ξεχνούμε ότι αυτές τις κοινωνικές τάξεις ακόμα και σύγχρονοι νεοφιλελεύθεροι τις θέλουν άλαλες και χωρίς κανένα δικαίωμα, αφού όλα τα δικαιώματα πηγάζουν από το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας που αποφέρει πλούτο και εξουσία.[13] Μάλιστα η διανόηση της δεξιάς ως ‘Πλατωνισμός’[14] και της αστικής/συστημικής αριστεράς, του τριτοτεταρτοδιεθνιστικού κρατικοκαπιταλισμού που καταχρηστικά εμφανίζεται ως κομμουνισμός, τις υποβαθμίζει ακόμα περισσότερο αποκαλώντας τες ‘μάζες’ και ‘όχλο’ που τάχα δεν έχουν δική τους κοινωνική συνείδηση, την οποία όμως φέρνουν απέξω, αλλά ως νόθα συνείδηση, οι «αστικές επαναστατικές πρωτοπορίες», αντιφάσκοντας με την πάγια διαλεκτική θέση ότι το κοινωνικό Είναι των ανθρώπων προσδιορίζει την κοινωνική τους συνείδηση. Βέβαια, η ταύτιση της βίας και του πλούτου με την εξυπνάδα και της αμορφωσιάς και της φτώχειας με την ηλιθιότητα μπορεί να βολεύει τον κερδοφόρο κοινωνικό ρατσισμό της αστικής ιδεολογίας, όμως ακόμα και σε συνθήκες βίας και οικονομικής-κοινωνικής ανισότητας δεν επιβεβαιώνεται επιστημονικά ως φυσική κατάσταση, αλλά ως συστημικό αποτέλεσμα βίαιων καπιταλιστικών οικονομικών, εκπαιδευτικών και θρησκευτικών θεσμών και αντίστοιχων κοινωνικών δομών που σκόπιμα και συστηματικά διασπούν τις κοινωνίες σε «έξυπνους» έχοντες και κατέχοντες και σε «ηλίθιους» μη έχοντες και μη κατέχοντες.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Με την εξαφάνιση και των τελευταίων οχυρών της φεουδαρχίας και του πολιτικού συστήματος της «ελέω θεού» και βίας μοναρχίας και την εμπέδωση του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας, η έννοια της πολιτικής φτώχυνε και περιορίστηκε στο να εκφράζει τη δραστηριότητα των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων και των επαγγελματιών πολιτικών που λειτουργούν ως διαχειριστές των συμφερόντων των οικονομικά κυρίαρχων τάξεων. Όσοι αναγκάζονταν να πωλούν την πνευματική και σωματική τους δύναμη για να ζήσουν, στερούνταν ακόμα και αυτού του δικαιώματος να ψηφίζουν τους πολιτικούς διαχειριστές της Πολιτείας. Αυτές οι αντιλήψεις, περί φιλελευθερισμού, αποτυπώθηκαν στους πρώτους θεμελιακούς νόμους, στα λεγόμενα Συντάγματα του 18ου και του 19ου αιώνα όλων των ευρωπαϊκών χωρών, με τα οποία οι κυρίαρχες τάξεις κρατούσαν μακριά από το κοινωνικό Γίγνεσθαι το μεγαλύτερο και το δημιουργικότερο κομμάτι της κοινωνίας, με αποτέλεσμα ένας στους δώδεκα Βρετανούς πολίτες να έχει το δικαίωμα του εκλέγειν. Την ίδια περίοδο στη Γαλλία, λόγω της τιμοκρατικής ψήφου, από έναν πληθυσμό τριάντα δύο εκατομμυρίων μόνο 170 χιλιάδες είχαν δικαίωμα ψήφου.[15] Στις ΕΠΑ, δικαίωμα ψήφου είχαν αρχικά μόνο λευκοί άνδρες που κατείχαν σοβαρή ιδιοκτησία.[16] Η ραγδαία καπιταλιστική μεγέθυνση κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, που απαλλοτριώνοντας τη φτωχή αγροτιά την ενσωμάτωσε σταδιακά στο βιομηχανικό στρατό, υποχρέωσε την κυρίαρχη τάξη να παραχωρήσει τμηματικά και σε δόσεις το γενικό εκλογικό δικαίωμα στους προλετάριους και στις γυναίκες, αλλά κι αυτό ως ψευδαίσθηση δικαιώματος, αφού αυτό το σκιώδες δικαίωμα δεν μπορούσε ν’ αλλάξει παρά μόνο τους πολιτικούς διαχειριστές του κεφαλαίου και όχι το ίδιο το σύστημα του κεφαλαίου.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η Ελλάδα αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση χώρας στην οποία η εξέλιξη του εκλογικού δικαιώματος επιφυλάσσεται μόνο για τους έχοντες ατομική ιδιοκτησία. Το Σύνταγμα του 1844 δεν προσδιόριζε τα προσόντα του εκλογέα. Αυτά προσδιορίστηκαν από τον εκλογικό νόμο της 18ης Μαρτίου 1844. Δικαίωμα ψήφου δινόταν σε «όλους τους εντός του βασιλείου γεννηθέντες Έλληνας που είχαν συμπληρώσει το 25ον έτος της ηλικίας τους και είχαν ιδιοκτησίαν τινά, κινητή ή ακίνητη, εντός της επαρχίας όπου έχουν την πολιτικήν διαμονήν των».[17] Είκοσι χρόνια μετά, αλλάζει μόνο το όριο ηλικίας. Σύμφωνα με το άρθρο 4 του εκλογικού νόμου του 1864,«το δικαίωμα του ψηφοφορείν ανήκει εις πάντας τους κατά τους καθεστώτας νόμους πολίτας Έλληνας, συμπληρώσαντας το 21ον έτος της ηλικίας των, έχοντας ιδιοκτησίαν τινά ή μετερχομένους οιονδήποτε επάγγελμα ή επιτήδευμα»,[18] στα οποία φυσικά δεν συμπεριλαμβάνονταν όσοι ζούσαν από εξαρτημένη εργασία.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο ιστορικός Παπαρρηγόπουλος μας πληροφορεί ότι μεταξύ αυτών που δεν είχαν εκλογικό δικαίωμα βρίσκονταν οι κληρικοί, οι ανεπάγγελτοι, οι παράφρονες, οι κατάδικοι, οι υπόδικοι για κακούργημα και όσοι έχασαν τη διαχείριση της περιουσίας τους.[19] Γενικά, «του δικαιώματος του εκλέγειν στερούνταν όσοι ήταν κατώτερης κοινωνικής προέλευσης, δηλαδή “ανέστιοι”, “φερέοικοι”, “επαίτες” και οι “διάγοντες τον υπηρεσιακόν βίον”».[20] Αν σε όλες αυτές τις κατηγορίες προσθέσουμε και τις γυναίκες, που η, ταυτισμένη απόλυτα με την ατομική ιδιοκτησία, πατριαρχική εξουσία τις ήθελε εκτός κοινωνίας και πολιτικής, τότε θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως η ατομική ιδιοκτησία στέρησε και συνεχίζει να στερεί, με τον περιορισμό των πνευματικών, κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών, την αποφασιστική πλειονότητα των κοινωνιών και της εργαζόμενης ανθρωπότητας από το δικαίωμα ν’ αποφασίζει για τη ζωή και το μέλλον της.[21] Αυτά, και χρειάζεται να υπογραμμιστεί στο σημείο αυτό, όσον αφορά το δικαίωμα του εκλέγειν, γιατί το δικαίωμα του εκλέγεσθαι δεν το στερούνται μόνο όσοι δεν έχουν αποκτήσει ακόμα το δικαίωμα του εκλέγειν, αλλά και όσοι έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν αλλά στερούνται περιουσιακών στοιχείων ικανών να ανταποκριθούν στις ιδιαίτερα υψηλές δαπάνες των εξοντωτικών ανταγωνισμών τόσο μεταξύ των υποψηφίων διαφορετικών κομμάτων όσο και αυτών εντός του ιδίου κόμματος, που αποσκοπούν στην άμεση ή έμμεση εξαγορά των συνειδήσεων των ψηφοφόρων. Βέβαια, τέτοιο πρόβλημα δεν έχουν όσοι υποψήφιοι έχουν εξασφαλίσει αφανείς χρηματοδότες, την υποστήριξη ξένων πρεσβειών και συγκροτημάτων ΜΜΕ, με αντάλλαγμα διάφορες διευκολύνσεις που θα αποφέρουν πολλαπλάσια οφέλη στους υποστηρικτές τους. Διευκολύνσεις που φτάνουν μέχρι την προδοσία των ψηφοφόρων, συχνά μάλιστα μέχρι και την προδοσία της ίδια της πατρίδας τους.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Όλα αυτά βέβαια αφορούν την αστική δημοκρατία του κεφαλαίου, γιατί στην Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία το πρόβλημα αυτό είχε λυθεί με τη μέθοδο της κλήρωσης μέχρι και του αριθμητικά τελευταίου πολίτη για ορισμένο χρόνο και με την επιφύλαξη της άμεσης ανάκλησης των βουλευτών και όσων άλλων ασκούσαν διοίκηση, γιατί γνώριζαν ότι «Δημοκρατικόν μεν είναι το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ’ αιρετάς ολιγαρχικόν, και δημοκρατικόν μεν το μη από τιμήματος, ολιγαρχικόν δε το από τιμήματος»,[22] πράγμα που σημαίνει ότι πραγματική δημοκρατία υπάρχει όπου και όταν όλοι ανεξαίρετα οι Πολίτες και ανεξάρτητα από ατομικές ιδιοκτησίες και περιουσίες (τιμήματα) κληρώνονται από την Εκκλησία του Δήμου για την υλοποίηση των αποφάσεών της και για την τήρηση των νόμων περί ισηγορίας, ισονομίας και ισοπολιτείας.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Όμως στην ιστορική μνήμη των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού είναι καταγεγραμμένες οι εμπειρίες των κοινωνιών της ισοκατανομής, της Αθηναϊκής Δημοκρατίας[23] αλλά και τα οράματά τους και οι διαχρονικοί αγώνες τους για την κοινωνική ισότητα, που πάντα στόχευαν στην κατάργηση της ατομικής και της κρατικής ιδιοκτησίας στα πλαίσια της άμεσης αταξικής δημοκρατίας και του οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Οι κοινωνίες της ισοκατανομής, όπως δείχνουν όλες οι σχετικές ανθρωπολογικές έρευνες, πορεύονταν με ρυθμούς και δράσεις που διατηρούσαν σε δημιουργική ισορροπία τη σχέση ενότητάς τους με τη Φύση. Είναι προφανές ότι η συνέχιση αυτής της πορείας θα οδηγούσε σε έναν διαφορετικό από το σημερινό πολιτισμό. Το πιθανότερο είναι ότι θα οδηγούσε σ’ έναν πολιτισμό του μέτρου και στα μέτρα του ανθρώπου, με λιγότερες, ίσως, αλλά καλύτερες, οδοντόπαστες, μάρκες και μοντέλα αυτοκινήτων και χωρίς περιττά αγαθά πολυτελείας, με λιγότερες τεχνικές και υπηρεσίες πειθαναγκασμού, χωρίς τανκς, βομβαρδιστικά αεροπλάνα και πυρηνικές βόμβες, χωρίς όπλα και καταστροφικούς πολέμους, αλλά οπωσδήποτε με περισσότερο ελεύθερο χρόνο για ελεύθερη δημιουργικότητα και συνεργασία, που θα τροφοδοτούσε μια κοινωνία της αξιοπρέπειας, της ισότητας και της κοινής ευτυχίας.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο Πλάτωνας, σε αντίθεση με τον Αριστοτέλη που ήταν θιασώτης της ατομικής ιδιοκτησίας, έχοντας μελετήσει την ήδη πλούσια εμπειρία από την εφαρμογή της ατομικής ιδιοκτησίας, και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν μεγαλογαιοκτήμονας και παρά τις διάφορες ιδεαλιστικές θεωρητικές αντιφάσεις του, προσδοκά στην Ιδανική Πολιτεία του μια άλλη κοινωνία και έναν άλλο πολιτισμό, όπου καταστάσεις και έννοιες όπως «δικό μου και δικό σου», που «διασπούν την πόλη και την κάνουν πολλές αντί μία», δεν θα είναι νοητές, αφού «όλοι οι πολίτες μαζί, που δεν θα έχουν ούτε ιδιαίτερες κατοικίες, ούτε ιδιόκτητα χωράφια, ούτε κανένα ιδιαίτερο κτήμα […] δεν θα έχουν μέρος στο ίδιο το πράγμα που όλοι θα το λένε δικό μου, αλλά θα ανήκει σε όλους και το συμφέρον του ενός δεν θα είναι διαφορετικό από το συμφέρον του άλλου […], οπότε θα πάνε στο καλό και οι δίκες και οι καταγγελίες μεταξύ τους, αφού τίποτα κανείς δεν θα έχει ιδιαίτερο παρά το σώμα του και όλα τα άλλα κοινά και που αποτέλεσμα θα είναι να λείψουν αναμεταξύ τους οι διχόνοιες, όσες τουλάχιστον προέρχονται από κτηματικές διαφορές».[24]</span></p><p><span style="font-size: medium;">Όμως η βίαιη επιβολή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη και σε ανθρώπους είχε ως φυσικό επακόλουθο τη διατάραξη της ισοκατανομής και την επιβολή της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας, γεγονός που ξεστράτισε τον ανθρώπινο πολιτισμό και από πολιτισμό κοινωνικού αυτοπροσδιορισμού τον υποβάθμισε σε εξουσιαστική βαρβαρότητα των ατομικών ιδιοκτητών σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Έτσι, φτάσαμε στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα που προβατοποιεί την κοινωνία-ανθρωπότητα, καταστρέφει τη Φύση και γκριζάρει τους ορίζοντες ενός γόνιμου, πολυσθενικού, πολύχρωμου και ανθρωποκεντρικού-ανθρωπιστικού πολιτισμού.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η ατομική ιδιοκτησία, ως ατομική εξουσία και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν άλλαξε μόνο τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι δημιουργούν, τρέφονται και συμβιώνουν, αλλά, κατά συνέπεια, άλλαξε και τον τρόπο με τον οποίο είναι υποχρεωμένοι να σκέπτονται, με αποτέλεσμα το πέρασμα από την πολιτική κουλτούρα τού Εμείς όλοι μαζί για το καλό όλων μας στην απολίτικη αντίληψη του Εγώ εναντίον όλων, ο σώζων εαυτόν σωθήτω και ο «θάνατός σου η ζωή μου».</span></p><p><span style="font-size: medium;">Αυτή η αλλαγή που επέφερε η ατομική ιδιοκτησία αποτέλεσε και την αρχή της μεγάλης εκτροπής του ανθρώπινου πολιτισμού, η οποία αρχικά εκφράστηκε ως διαμάχη μεταξύ της ιδεαλιστικής-εξουσιαστικής και της υλιστικής-φυσικής φιλοσοφίας στην αρχαία Ελλάδα και στη συνέχεια πήρε τη μορφή της αντίθεσης μεταξύ θεοκρατίας και επιστήμης, για να καταλήξει σε αγεφύρωτη σύγκρουση μεταξύ κεφαλαίου και κοινωνίας-ανθρωπότητας ως οικονομία του Φόβου και της παρακμής, η οποία σταδιακά μορφοποιείται ως καπιταλιστική παρακμή και βαρβαρότητα, ως αμερικανισμός[25] και «ως πολιτισμός του θανάτου»[26].</span></p><p><span style="font-size: medium;">Έξοδος από αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα δεν είναι νοητή χωρίς την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, χωρίς την κατάργηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, τη μόνη αναγκαία και ικανή ανατροπή-συνθήκη για την αποκατάσταση της κοινωνικής ισότητας μεταξύ των ανθρώπων, της ενότητας της κοινωνίας, της ενότητας της ανθρωπότητας και της ενότητας μεταξύ κοινωνίας-ανθρωπότητας και Φύσης-Βιόσφαιρας και της ειρήνευσης της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης, που ως αταξικός οικουμενικός ουμανιστικός πολιτισμός μπορεί να δίνει νόημα, σκοπό και περιεχόμενο στη ζωή, στην ύπαρξη και στην ανθρώπινη περιπέτεια[27].</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και όλων των μορφών καταπιεστικής εξουσίας[28] θα δώσει την ευκαιρία σε όλες τις μορφές της τέχνης να πάψουν να υποτάσσονται στο χρήμα και στην εξουσία και να δημιουργούν με σκυμμένο το κεφάλι. Σε συνθήκες αμεσοδημοκρατικής αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας οι τέχνες θα στραφούν από το γκρίζο, το μαύρο, το τραγικό και το γκροτέσκο, από το μοιρολόι, την απελπισία και το θρήνο στο πολύχρωμο, το αισιόδοξο, το δημιουργικό και το ξάστερο της ελευθερίας των ίσων και της γόνιμης διαφορετικότητας των ευτυχισμένων ανθρώπων που έρχονται από μακριά για να πάνε τον ανθρώπινο πολιτισμό ακόμα μακρύτερα, στους άπειρους ορίζοντες του διαχρονικού ονείρου του ανθρώπου και στον πολυδιάστατο homo humanisticus universalis, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για το ξεπέρασμα της  μονοδιάστατης βίαιης και καταστροφικής καπιταλιστικής βαρβαρότητας και του μονοδιάστατου homo economicus individualis.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Παραπομπές:</span></p><p><span style="font-size: medium;">[1] Oscar Wilde (1854-1900). Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, ποιητής, δραματουργός.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[2] Karl Paul Polanyi (1886-1964). Ούγγρος οικονομολόγος, κοινωνιολόγος, ανθρωπολόγος.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[3] Ο Satsok Sopmal είναι εκπρόσωπος της φυλής No mister Capital, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Κοινωνικής Ισότητας.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[4] Γιώργος Κολέμπας. Εκπαιδευτικός, συγγραφέας, θεωρητικός της Τοπικοποίησης και οικο-γεωργός με στόχο την οργάνωση της βιολογικής οικοπαραγωγής.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[5] Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για την σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας. ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[6] Καρλ Πολάνυι, Ο μεγάλος μετασχηματισμός, σελ. 48.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[7] «Ως ατομική ιδιοκτησία νοείται η ατομική κατοχή μέσων παραγωγής που με την αναγκαστική συνδρομή ξένης εξαρτημένης εργασίας παράγει ιδιωτικό πλούτο, ανισότητες, αδικίες,  ανταγωνισμούς και πολέμους, σε αντίθεση με την ‘πλασματική ιδιοκτησία’, η οποία επιχειρεί την επιβίωση των οικογενειών με την συνδρομή της εργασίας ολόκληρης της οικογένειας, που στις περισσότερες περιπτώσεις παράγει φτώχεια, δυστυχία, οικονομική και πολιτική  εξάρτηση από τις τοκογλυφικές τράπεζες, τους τοκογλύφους και το αστικό κράτος», βλέπε διεξοδικά, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ιδιοκτησία ως μήτρα εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[8] Βλ. σχετικά: Κώστας Λάμπος, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία, σελ. 61-256.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[9] Immanuel Kant (1724-1804). Γερμανός φιλόσοφος.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[10] Immanuel Kant, Über den Gemeinspruch: Das mag in der Theorie richtig sein, taugt aber nicht für die Praxis [Για το λαϊκό ρητό: Αυτό μπορεί να είναι στη θεωρία σωστό, αλλά δεν αρκεί για την πράξη], herausgegeben von Heiner F. Klemme, Hamburg 1992.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[11] John Stuart Mill, Thoughts on parliamentary reform, in: Collected Works 19, σελ. 323, αναφέρεται στο Βασίλης Γρόλλιος, «Το θέσφατο της ιδιοκτησίας», στο http://www.aristerovima.com/details.php?id=417</span></p><p><span style="font-size: medium;">[12] Αναφέρεται στο Βασίλης Γρόλλιος, «Το θέσφατο της ιδιοκτησίας».</span></p><p><span style="font-size: medium;">[13] «Δεν υπάρχει κάποιο extra δικαίωμα στην “ελευθερία του λόγου” ή στην ελευθερία του Τύπου, πέρα από τα δικαιώματα ιδιοκτησίας που ένα άτομο μπορεί να έχει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση». Murray N. Rothbard, The Ethics of Liberty, New York University Press, 1998, σελ. 114.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[14] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ο Πλατωνισμός ως διαχρονική εξουσιαστική ιδεολογία. Η άλλη ανάγνωση της ιστορίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2024.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[15] Π. Πετρίδης, Πολιτικές δυνάμεις και συνταγματικοί θεσμοί στη νεότερη Ελλάδα (1844-1940), Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Θεσσαλονίκη 1992, σελ. 23.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[16] Κάρεν Ε. Λαγκ, «Ψήφος στη Δημοκρατία», National Geographic, τεύχος 5, Νοέμβρης 2004, σελ.16-18.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[17] Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1980, τόμος ΙΓ΄, σελ. 112.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[18] Γεώργιος Χ. Σωτηρέλης, Σύνταγμα και εκλογές στην Ελλάδα (1864-1909). Ιδεολογία και πράξη της καθολικής ψηφοφορίας, Θεμέλιο, Αθήνα 2003, σελ. 169 (υπογράμμιση Κ.Λ.).</span></p><p><span style="font-size: medium;">[19] Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, σελ. 241.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[20] Γεώργιος Χ. Σωτηρέλης, Σύνταγμα και εκλογές στην Ελλάδα, σελ.172 (υπογράμμιση Κ.Λ.).</span></p><p><span style="font-size: medium;">[21] Η χρονολογική σειρά απόκτησης πλήρους δικαιώματος ψήφου από τις γυναίκες, σύμφωνα με σκόρπια στοιχεία, παρουσιάζει την παρακάτω ενδεικτική εικόνα: Αυστραλία 1874 (εκατό ολόκληρα χρόνια μετά τη Γαλλική και την Αμερικανική Επανάσταση), Καναδάς 1887, Νέα Ζηλανδία 1893, Φινλανδία 1906, Ισλανδία, Νορβηγία 1913, Δανία 1915, Ρωσία (ΕΣΣΔ), Ολλανδία 1917, Γερμανία, Αυστρία, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία και Νότια Αφρική 1919, Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής 1920, Σουηδία 1921, Αγγλία, Παλαιστίνη 1928, Ινδίες 1929, Πορτογαλία, Ισπανία 1931, Βραζιλία 1933, Τουρκία 1934, Γαλλία 1945, Βέλγιο, Ιταλία 1946, Ελλάδα 1952, Κύπρος 1960, Ελβετία 1971, Κουβέιτ 2003, Μπουτάν 2008. Βλ. Μυρσίνη Βουνάτσου, «Ισότητα. Πότε ψήφισαν για πρώτη φορά οι γυναίκες», στο http://paleochori-lesvos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_6457.html. Βλ. επίσης, Ελισάβετ Μακρίδη-Μπεσίλα, Η συνταγματική κατοχύρωση της αρχής της ισότητας των φύλων, Πάντειος Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, Αθήνα 1983, σελ. 6-7.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[22] Αριστοτέλης, Πολιτικά, 1294b.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[23] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[24] Πλάτων, Πολιτεία, τόμος 1, Κάκτος, Αθήνα 1992, σελ. 371-377.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[25] Βλ. Κώστας Λάμπος, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, Παπαζήσης, Αθήνα 2009.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[26] «Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. […] Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς, το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου», Jeremy Rifkin, Το ευρωπαϊκό όνειρο, Λιβάνης, Αθήνα 2005, σελ. 602-603.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[27] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Κοινωνική αν/Ισότητα και αταξικός Ουμανισμός, Δοκίμιο πολιτικής φιλοσοφίας της πράξης, ΚΟΥΚΚΙΔΑ,  Αθήνα 2023.</span></p><p><span style="font-size: medium;">[28] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Ο Μεγάλος Αταξικός Ουμανιστικός Μετασχηματισμός, ΚΟΥΚΚΔΑ, Αθήνα 2026.</span></p><div><br /></div>

Κώστας Λάμπος: Ατομική ιδιοκτησία, κοινωνία, πολιτικά δικαιώματα και πολιτισμός

Γράφει ο Κώστας Λάμπος , Διδάκτωρ οικονομικών επιστημών του Fraie Universitaet Berlin Η ατομική ιδιοκτησία εξαχρειώνει τους ιδιοκτήτες. Για ...

Διαβάστε περισσότερα »

Ντενίζ Μεμέτ: Μια χώρα που να μας χωρά

<p><span style="color: initial;"></span></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/deniz-memet-diethnis-ekthesi-thessalonikis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1118" data-original-width="1211" height="528" src="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/deniz-memet-diethnis-ekthesi-thessalonikis.jpg" width="572" /></a></div><br /><span style="font-size: medium;"><br /></span><p></p><p><span style="color: initial;"><span style="font-size: medium;">Το ΠΑΣΟΚ, αυτή η μεγάλη δημοκρατική παράταξη, απέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι το μόνο κόμμα που έχει ένα κοστολογημένο, αξιόπιστο και ρεαλιστικό σχέδιο διακυβέρνησης της χώρας. Απέδειξε ότι δεν είναι «One Man Show» αλλά είναι ένα σοβαρό κόμμα που έχει τα όργανα, τα συνέδρια του και τις αποφάσεις του, που λαμβάνονται με δημοκρατικό τρόπο. Το ΠΑΣΟΚ είναι μια μεγάλη παράταξη με ικανά στελέχη και με μια μεγάλη διαδρομή. Έχει μια μακρά ιστορία και βαθιές ρίζες στην κοινωνία. </span></span></p><p><span style="font-size: medium;">Οι 7 παρεμβάσεις που ανακοίνωσε ο Πρόεδρος μας, Νίκος Ανδρουλάκης στη <b>90ή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης</b> έχουν ως στόχο την ανάπτυξη της οικονομίας με έμφαση στην περιφερειακή ανάπτυξη, με έμφαση στις παραγωγικές επενδύσεις με φορολογικά κίνητρα, στα μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης, στη μείωση της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας αλλά και στη δημιουργία ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους.       </span></p><p></p><ul style="text-align: left;"><li><span style="font-size: medium;">Ειδικότερα ως ΠΑΣΟΚ προτείνουμε μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας που ταλανίζει το κάθε νοικοκυριό. </span></li><li><span style="font-size: medium;">Προτείνουμε την Επιτροπή Ανταγωνισμού και Αγοράς και τον Συνήγορο του Μικρομεσαίου Προμηθευτή και Εμπόρου ώστε να υπάρξει έλεγχος στην αγορά και προστασία από αθέμιτες πρακτικές μεγάλων δικτύων διανομής. </span></li><li><span style="font-size: medium;">Από την άλλη η μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα θα ανακουφίζουν τις οικογένειες και τα νοικοκυριά. </span></li><li><span style="font-size: medium;">Μεταξύ των παρεμβάσεων είναι η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, η μείωση σταδιακά της προκαταβολής φόρου στο 50% μέσα στην τετραετία, η κατάργηση της τεκμαρτής φορολόγησης, η φορολόγηση των εισοδημάτων και όχι των επαγγελμάτων, η αύξηση του ορίου απαλλαγής από τον ΦΠΑ στις 20.000 ευρώ για μικρές επιχειρήσεις και αυτοαπασχολούμενους, η θέσπιση ακατάσχετου επαγγελματικού λογαριασμού ώστε να προστατευτεί η ρευστότητα της βιώσιμης επιχείρησης, είναι μερικά από τα μέτρα που θα βοηθήσουν την οικονομία και τους πολίτες. </span></li><li><span style="font-size: medium;">Από την άλλη για τους αγρότες και ειδικότερα για τους νέους αγρότες προτείνουμε τη δωρεάν διάθεση γης σε νέους αγρότες ώστε να μην μεταναστεύουν στο εξωτερικό και να παράγουν στον τόπο τους, ενεργοποιώντας εγκαταλελειμμένες εκτάσεις, προτείνοντας το αφορολόγητο αγροτικό πετρέλαιο στην αντλία, ένα σχέδιο για τη διαχείριση υδάτινων πόρων με μικρά φράγματα και αρδευτικά δίκτυα σε όλη τη χώρα, κέντρα αναπαραγωγής ζώων με έμφαση στη διατήρηση των ελληνικών φυλών, ενεργειακές κοινότητες κ.α. </span></li><li><span style="font-size: medium;">Μεταξύ των παρεμβάσεων του ΠΑΣΟΚ είναι η επαναφορά του 13ου μισθού σταδιακά στους δημοσίους υπαλλήλους, η σταδιακή επαναφορά της 13ης σύνταξης, ένα νέο ΕΚΑΣ για τους χαμηλοσυνταξιούχους και το πιο σημαντικό η θέσπιση της αναλογικής ανταποδοτικής σύνταξης σε όσους δεν συμπληρώνουν τα 15 έτη ασφάλισης. </span></li><li><span style="font-size: medium;">Τέλος, το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα που έφερε στο προσκήνιο το θέμα του ιδιωτικού χρέους. Προτείνουμε την προστασία της πρώτης κατοικίας με νομοθετικό πλαίσιο στα πρότυπα του νόμου 3869/2010, κανόνες και φραγμούς στην ασυδοσία των funds και των servicers, ρύθμιση των 120 δόσεων για οφειλές σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία για όλους, με κούρεμα τόκων και προσαυξήσεων.</span></li></ul><p></p><p><span style="font-size: medium;">Η Νέα Δημοκρατία που συνεχώς επικαλείται ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πρόγραμμα ας διαβάσει όλες τις παρεμβάσεις του ΠΑΣΟΚ για να μην εκτίθεται. Παρουσιάζοντας ως απειλή την ακυβερνησία, την αστάθεια και επικαλούμενη την αυτοδυναμία ως τη μόνη πολιτική λύση, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα τεχνητό περιβάλλον για να υφαρπάξει τους ψήφους των πολιτών. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Δεν υπάρχει «Μητσοτάκης ή Χάος». Υπάρχει το ΠΑΣΟΚ για όλους για να δημιουργήσει από την αρχή μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Η χώρα χρειάζεταιαι μεταρρυθμίσεις προς τη σωστή κατεύθυνση με αξιοκρατία και λογοδοσία. Η ανάπτυξη που επικαλείται η Νέα Δημοκρατία δεν είναι από επενδύσεις αλλά από έμμεσους φόρους που πληρώνουν οι πολίτες με το αίμα τους. </span></p><p></p><ul style="text-align: left;"><li><span style="font-size: medium;">Ας ρωτήσουμε στους πολίτες αν περνάνε καλά.</span></li><li><span style="font-size: medium;">Ας τους ρωτήσουμε αν συμφωνούν ότι έχουμε ανάπτυξη. </span></li><li><span style="font-size: medium;">Ας ρωτήσουμε στους αγρότες αν είναι ευχαριστημένοι με το νέο σύστημα δηλώσεων καλλιέργειας.</span></li></ul><p></p><p><span style="font-size: medium;">Ο κύριος Μητσοτάκης μιλά για μια κοινωνία που γερνά ενώ δεν έχει αναφέρει τι θα κάνει για να αυξηθούν οι γεννήσεις. Πως στηρίζει την εργαζόμενη μάνα; Με ποια κίνητρα μια μάνα θα σκεφτεί να κάνει παιδί; Όλα είναι καλύτερα σήμερα; Έχει πάρει πρωτοβουλίες για τις διαδικτυακές απάτες; Τι έχει κάνει για να έχουμε ένα ασφαλές περιβάλλον;</span></p><p><span style="font-size: medium;">Κύριε Μητσοτάκη, οι πολίτες έχουν το καρπούζι και οι πολίτες θα κόψουν το καρπούζι όπως θέλουν. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Προτείνοντας μέτρα χωρίς ουσία και μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους, αυτή τη φορά οι πολίτες «δεν θα τσιμπήσουν».  </span></p><p><span style="font-size: medium;">Κλείνοντας, θέλω να επισημάνω ότι σε ένα πολύπλοκο διεθνές περιβάλλον, με την τεχνητή νοημοσύνη να αναπτύσσετε ραγδαία πρέπει να είμαστε προετοιμασμένη σε όλα τα ενδεχόμενα ως χώρα. Διότι τελικά η μεγάλη εικόνα είναι ότι δεν έχουμε παραγωγικότητα, δεν έχουμε ασφάλεια, δεν έχουμε ανάπτυξη και μέλλον. Η αλλαγή της κουλτούρας διακυβέρνησης είναι πλέον υποχρεωτική.   </span></p><p><span style="font-size: medium;"></span></p><blockquote><p><span style="font-size: medium;"><b><i>Τώρα είναι η ώρα για την πολιτική αλλαγή.</i></b></span></p><p><span style="font-size: medium;"><b><i>Τώρα είναι η ώρα του ΠΑΣΟΚ.</i></b></span></p></blockquote><p><span style="font-size: medium;"><b><i></i></b></span></p><p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;"><b>Ντενίζ Μεμέτ</b></span></p><p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">Δικηγόρος Κομοτηνής</span></p><p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">Πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ</span></p><p><br /></p>

Ντενίζ Μεμέτ: Μια χώρα που να μας χωρά

Το ΠΑΣΟΚ, αυτή η μεγάλη δημοκρατική παράταξη, απέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι το μόνο κόμμα που έχει ένα κοστολογημένο, αξιόπιστο και ρ...

Διαβάστε περισσότερα »

Γιώργος Βουλγαράκης, τ. υπουργός: Και τώρα τι κάνουμε χωρίς κοινωνικά δίκτυα;

<p> </p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/20260901a.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="1280" height="317" src="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/20260901a.png" width="563" /></a></div><br /><p></p><p><span style="font-size: medium;">Πριν από λίγες μέρες, σε μια από τις ελάχιστες παραλίες της Αττικής όπου η απουσία σήματος θεωρείται ευλογία, εκτυλίχθηκε μια μικρή σκηνή που μου φάνηκε πολύ μεγαλύτερη από το ίδιο το περιστατικό.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Μια οικογένεια είχε έρθει για μπάνιο. Το παιδί τους, γύρω στα δώδεκα, περιφερόταν στην παραλία κρατώντας ψηλά το κινητό του, ψάχνοντας απεγνωσμένα σήμα. Δοκίμαζε στο ένα σημείο, μετά στο άλλο, μέχρι που κατάλαβε ότι δεν υπήρχε δίκτυο.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η αντίδρασή του ήταν εκρηκτική.</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Τι με φέρατε εδώ; Δεν έχει δίκτυο, δεν μπορώ να μπω πουθενά».</span></p><p><span style="font-size: medium;">Οι γονείς προσπάθησαν για λίγο να το ηρεμήσουν. Δεν τα κατάφεραν. Στο τέλος μάζεψαν τα πράγματά τους και έφυγαν.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Εκείνη τη στιγμή συνέβη κάτι εντελώς αδιανόητο. Ένα παιδί βρέθηκε δίπλα στη θάλασσα, χωρίς υποχρεώσεις και πρόγραμμα, με το απέραντο γαλάζιο μπροστά του και παρ όλα αυτά, βίωσε την απουσία σύνδεσης ως τιμωρία! </span></p><p><span style="font-size: medium;">Ένα μεμονωμένο περιστατικό, ασφαλώς δεν επιτρέπει γενικεύσεις. Η εικόνα όμως δύσκολα ξεχνιέται, επειδή συμπυκνώνει κάτι που παρατηρείται γύρω μας όλο και συχνότερα.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Για ένα μέρος της νέας γενιάς - ίσως το μεγαλύτερο, το διαδίκτυο αποτελεί κομμάτι του ζωτικού του χώρου. Εκεί βρίσκονται οι φίλοι, η ψυχαγωγία, η κοινωνική αναγνώριση, η ενημέρωση, η σύγκριση, πολλές φορές ακόμη και η αίσθηση του ανήκειν. Η συζήτηση που έχει ανοίξει διεθνώς για την πρόσβαση των ανηλίκων στα κοινωνικά δίκτυα, είναι πολύ σοβαρότερη από όσο εκ πρώτης όψεως φαίνεται και πάντως δεν είναι καθόλου απλή. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Στην Ελλάδα - και ορθώς, η συζήτηση άνοιξε αποφασιστικά. Από την 1η Ιανουαρίου 2027 προβλέπεται απαγόρευση πρόσβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για παιδιά κάτω των 15 ετών, με την κύρια ευθύνη εφαρμογής να μεταφέρεται στις ίδιες τις πλατφόρμες και με διαδικασίες επαλήθευσης ηλικίας.</span></p><p><span style="font-size: medium;"></span></p><blockquote><span style="font-size: medium;">Την ίδια στιγμή η Γαλλία, μελετώντας τη νομική διάσταση της απαγόρευσης, υπενθύμισε πόσο περίπλοκο είναι το ζήτημα. Το Συνταγματικό Συμβούλιο έκρινε ότι η γαλλική απόπειρα καθολικής απαγόρευσης για τους κάτω των 15 ετών, προσέκρουε σε θεμελιώδεις ελευθερίες και δικαιώματα, μεταξύ άλλων στην ελευθερία έκφρασης, της προσωπικότητας και την αρχή της αναλογικότητας. Αρχές που και το δικό μας Σύνταγμα περιλαμβάνει. </span></blockquote><p></p><p><span style="font-size: medium;">Το πραγματικά κρίσιμο ερώτημα λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να προστατευτεί ένα παιδί από τους κινδύνους του ψηφιακού κόσμου. Σε αυτό άλλωστε δεν διαφωνεί κανένας. Είναι αν αυτή η προστασία μπορεί να επιτευχθεί <b>χωρίς να δημιουργηθεί, στην πορεία, ένα σύστημα ελέγχου που αφορά όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως ηλικίας. </b></span></p><p><span style="font-size: medium;">Είναι γεγονός ότι υπάρχει μια παραδοξότητα στη συζήτηση όπως τουλάχιστον γίνεται σήμερα. Ζητείται -κυρίως από το παιδί να αλλάξει συμπεριφορά, ενώ δεν συζητείται καθόλου ο έλεγχος όσων σχεδιάζουν το ψηφιακό περιβάλλον στο οποίο αυτή η συμπεριφορά αναπτύσσεται και εκδηλώνεται.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό, είναι ότι τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι ουδέτεροι χώροι όπου τα παιδιά περνούν απλώς υπερβολικά πολύ χρόνο. Είναι επιχειρήσεις των οποίων ένα σημαντικό μέρος της οικονομικής τους αξίας εξαρτάται από τον χρόνο, την προσοχή και την αλληλεπίδραση του χρήστη.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Οι ατελείωτες ροές περιεχομένου, οι ειδοποιήσεις, οι προτάσεις που προσαρμόζονται διαρκώς στις προτιμήσεις και η συνεχής εναλλαγή ερεθισμάτων συνιστούν στοιχεία σχεδιασμού. Δεν είναι τυχαία αποτελέσματα.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Εδώ εντοπίζεται η μεγάλη μετατόπιση που πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο προβληματισμού. Δεν αρκεί να εξετάζεται αν τα παιδιά πρέπει να έχουν πρόσβαση σε ένα προϊόν. Χρειάζεται εξίσου να εξετάζεται με ποιους όρους επιτρέπεται στο ίδιο το προϊόν να έχει πρόσβαση και να ελκύει στην προσοχή των παιδιών.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Αυτό συνεπάγεται αυστηρότερες απαιτήσεις για τα συστήματα συστάσεων, περιορισμό τεχνικών που ενθαρρύνουν την «εξαναγκαστική» χρήση, ουσιαστική προστασία από τη στοχευμένη εμπορική εκμετάλλευση και μεγαλύτερη ευθύνη των πλατφορμών για τον σχεδιασμό των υπηρεσιών τους.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του ζητήματος. <b>Για να εφαρμοστεί ένα ηλικιακό όριο, κάποιος πρέπει να γνωρίζει και να επιβεβαιώνει την ηλικία του χρήστη. </b>Ένας κακοσχεδιασμένος τρόπος επαλήθευσης όμως, μπορεί - με το πρόσχημα της προστασίας των ανηλίκων, να μετατραπεί σε διαδικασία όπου κάθε ενήλικας θα οφείλει να αποδεικνύει την ταυτότητά του προκειμένου να χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο. <b>Πρόκειται για τη χαρά του Μάρκετινγκ και των στοχευμένων πωλήσεων!!!! </b></span></p><p><span style="font-size: medium;">Η τεχνολογία προσφέρει καλύτερες λύσεις.<b> Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήδη κινείται προς συστήματα που επιτρέπουν σε έναν χρήστη να αποδείξει ότι βρίσκεται πάνω από ένα συγκεκριμένο ηλικιακό όριο χωρίς να αποκαλύψει κατ' ανάγκη την ταυτότητά του. </b></span></p><p><span style="font-size: medium;">Αυτή ακριβώς είναι η κατεύθυνση στην οποία ο δημόσιος διάλογος πρέπει να κατευθυνθεί. Δηλαδή, η επαλήθευση της ενηλικότητας χωρίς την δημιουργία μιας κοινωνίας καθολικής ψηφιακής ταυτοποίησης.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Παρ όλα αυτά, ένας παράγοντας ήταν, είναι και θα παραμένει πάντα αναντικατάστατος από οποιοδήποτε νόμο ή αλγόριθμο: η οικογένεια.</span></p><p><span style="font-size: medium;"><u>Το παιδί στην παραλία δεν χρειαζόταν έναν νομοθέτη για να ανακαλύψει τη θάλασσα και την παραλία. </u></span></p><p><span style="font-size: medium;">Χρειαζόταν να έχει μάθει σταδιακά ότι υπάρχουν στιγμές χωρίς σύνδεση, και ότι αυτή η απουσία δεν σημαίνει καταστροφή. Κάτι τέτοιο βέβαια, δεν διδάσκεται με την αποστέρηση  του κινητού. Διδάσκεται νωρίτερα, μέσα από όρια, παράδειγμα και μια καθημερινότητα τόσο ενδιαφέρουσα ώστε το παιδί να μπορεί να αφήσει την οθόνη.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Τα κοινωνικά δίκτυα προσφέρουν στα παιδιά δυνατότητες επικοινωνίας, δημιουργίας, μάθησης και συμμετοχής που καμία προηγούμενη γενιά δεν διέθετε. Το πρόβλημα αρχίζει όταν από εργαλείο μετατρέπονται σε οικοσύστημα από το οποίο το παιδί δυσκολεύεται να απομακρυνθεί.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η πολιτεία έχει κάθε λόγο να παρέμβει και ορθώς παρενέβη. Οι πλατφόρμες οφείλουν να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη. Οι γονείς παρ όλα αυτά, δεν μπορούν να μεταβιβάσουν τη δική τους ευθύνη ούτε στο κράτος ούτε στην τεχνολογία.</span></p><p><span style="font-size: medium;"><b>Ο τελικός στόχος δεν είναι να μεγαλώσουν παιδιά χωρίς πρόσβαση στα κοινωνικά δίκτυα μέχρι τα δεκαπέντε τους. Είναι να μεγαλώσουν παιδιά που, όταν κάποια στιγμή δεν υπάρχει σήμα, να μην αισθάνονται ότι χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια τους . </b></span></p><p><span style="font-size: medium;">Η πραγματική ελευθερία στην ψηφιακή εποχή δεν είναι να έχει κάποιος τη δυνατότητα να είναι συνεχώς συνδεδεμένος. Είναι να μπορεί και να μην είναι, χωρίς να θεωρεί ότι ήρθε η καταστροφή του κόσμου.</span></p><p><br /></p>

Γιώργος Βουλγαράκης, τ. υπουργός: Και τώρα τι κάνουμε χωρίς κοινωνικά δίκτυα;

  Πριν από λίγες μέρες, σε μια από τις ελάχιστες παραλίες της Αττικής όπου η απουσία σήματος θεωρείται ευλογία, εκτυλίχθηκε μια μικρή σκηνή ...

Διαβάστε περισσότερα »

Πρέσβης Αϋφαντής: Η Τουρκία θα αξιοποιήσει τα οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας που ελέγχει, για να επικρατήσει στρατιωτικά

<p> </p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/ayfantis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="1280" height="287" src="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/ayfantis.jpg" width="511" /></a></div><br /><p></p><p><span style="font-size: medium;">Ιδιαίτερα επικριτικός και καυστικός προς το σημερινό πολιτικό σύστημα ήταν για άλλη μία φορά ο Πρέσβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής, μιλώντας για το ενδεχόμενο κατά το οποίο η Τουρκία θα αποφάσιζε να επιτεθεί στρατιωτικά σε κρίσιμες υποδομές της Ελλάδας, για να υποτάξει την χώρα μας και να διασπάσει τον άξονα συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ, στον οποίο η Ελλάδα είναι ο "αδύναμος κρίκος", καθώς το πολιτικό σύστημα, σύμφωνα με τον ίδιο, θα τα "έδινε όλα" για να αποφύγει την ένταση.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο κος Αϋφαντής υποστηρίζει πως υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις σε κάθε τομέα του ελληνικού κράτους αλλά η συνολική εικόνα, όπως και η διοίκηση, πάσχει από αδυναμία λήψης αποφάσεων και διαφθορά και η στρατιωτική μηχανή της Ελλάδας θα ηττηθεί (μάλλον ατιμωτικά) από αυτή της Τουρκίας. Κρίσιμο ρόλο σε αυτό το σενάριο, σύμφωνα με τον ίδιον, θα παίξουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας τα οποία ελέγχει η τουρκική πλευρά, τα οποία και μετά από παρέμβαση της Τουρκίας, θα ταχθούν υπέρ κάποιας, μάλλον ατιμωτικής συμφωνίας υποταγής και ήττας.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η συνέντευξη του κου Αϋφαντή στο κανάλι <a href="https://www.youtube.com/@newshubgr/videos" target="_blank">NewsHub</a> στον παρακάτω σύνδεσμο:</span></p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=2w_dD8pDbmQ"><span style="font-size: medium;">https://www.youtube.com/watch?v=2w_dD8pDbmQ</span></a></p><p><br /></p>

Πρέσβης Αϋφαντής: Η Τουρκία θα αξιοποιήσει τα οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας που ελέγχει, για να επικρατήσει στρατιωτικά

  Ιδιαίτερα επικριτικός και καυστικός προς το σημερινό πολιτικό σύστημα ήταν για άλλη μία φορά ο Πρέσβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής, μιλώντας για...

Διαβάστε περισσότερα »

Παναγιώτης Μυργιώτης: Κορωνίδα της Δημιουργίας, ο άνθρωπος

<p> </p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/panagiotis-myrgiotis.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="622" data-original-width="900" height="373" src="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/panagiotis-myrgiotis.JPG" width="539" /></a></div><br /><p></p><p><span style="font-size: medium;">Ας φέρουμε εις την μνήμη μας δια ολίγον το ιστορικό δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου. Αυτό το υπέροχο μεγαλείο το οποίο κάθε μέρα βιώνουμε και ως εκ τούτου δεν μας συγκινεί ιδιαιτέρως. Ας αναλογιστούμε για ποιον το εδημιούργησε ο Κτίστης του παντός. </span></p><p><span style="font-size: medium;">Από το τίποτα, από το μηδέν εδημιουργήθηκε αυτό το οποίο ονομάσαμε κόσμο-σύμπαν. Ο παντοδύναμος Θεός, δια μόνης της προσταγής Του, δια μόνου του λόγου Του έκτισε τον κόσμο άπαντα. Η δημιουργία διήρκεσε ημέρας επτά. Την πρώτη ημέρα  είπεν ο Θεός «Γεννηθήτω φώς» και «εγένετο φώς». Έτσι, απλά. Ομοίως και τις άλλες ημέρες.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Για τον άνθρωπο, για εμάς οι οποίοι αποτελούμε την κορωνίδα της δημιουργίας, δεν «είπε και εγένετο». Διαβάζουμε «ποιήσομεν άνθρωπον κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν ημετέρα». Η Αγία Τριάς, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, ο ένας και μοναδικός Θεός, αποφασίζει να δημιουργήσει τον άνθρωπο με την δυνατότητα να γίνει όμοιος με Αυτόν κατά χάρη. Εντελώς διαφορετικός τρόπος από την υπόλοιπη δημιουργία. Από πηλό έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο και « ενεφύσησε πνεύμα ζωής». Το όνομα του πρώτου ανθρώπου ήταν Αδάμ. Βλέποντας ο Θεός μόνο τον Αδάμ εις τον παράδεισο σκέφτηκε να του δώσει βοηθό, σύντροφο και συνεργάτη. Αφού ο Αδάμ αποκοιμήθηκε, ο Θεός αφαίρεσε μια πλευρά αυτού και δημιούργησε την Εύα, την πρώτη γυναίκα. «Άρσεν και θήλυ εποίησεν ο Θεός». Όλα τα άλλα τα οποία λέγονται είναι κατασκευάσματα του πονηρού δια του πεπτωκότος ανθρώπου. Η Εύα δημιουργήθηκε από την πλευρά του Αδάμ για να γίνει αντιληπτό ότι είναι ισότιμος του ανδρός. Αν εγένετο από μέρος του σώματος το οποίο είναι μπροστά θα ήτο ανώτερη, ενώ αν ήταν από μέρος του σώματος το οποίο  είναι πίσω θα ήταν κατώτερη.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο Θεός για εμάς τους ανθρώπους εδημιούργησε το σύμπαν «καλώς λίαν» και το έθεσε εις την διάθεσή μας. Να μας υπηρετεί και να δοξολογούμε τον Δημιουργό. Πάντα έγιναν εν σοφία. Δισεκατομμύρια αστέρες, πλανήτες , δορυφόροι, γαλαξίες, κινούνται αενάως και χωρίς να συμβαίνουν ατυχήματα, όπως συμβαίνουν εις τις ανθρώπινες πολιτείες. Όλα δουλεύουν τέλεια και μαρτυρούν την δύναμη και την πανσοφία του Κτίστη.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η κορωνίδα της δημιουργίας, ο άνθρωπος, ο κάθε ένας από εμάς και πρώτος εγώ, οφείλουμε να δοξολογούμε και ευχαριστούμε «εν παντί τόπω» τον Τριαδικό Θεό, ο οποίος εδημιούργησε και μας χάρισε αυτό το υπέροχο σύμπαν. Είναι ύβρις ο  πεπτωκός άνθρωπος με την υπερηφάνειά του και τον εγωισμό του να περιφρονεί τον Κτίστη και να προσκυνεί τα κτίσματα. Είναι, επίσης, ύβρις τα κατά παραχώρηση Θεού επιτεύγματα του ανθρωπίνου πνεύματος να τα οικειοποιείται ο άνθρωπος, να πιστεύει ότι είναι ένας (μικρός) Θεός και να σκέπτεται να δημιουργήσει άνθρωπο (!!) εις το εργαστήριο. Οποία βλασφημία. Εντελώς, τυχαία, έρχεται αυτή τη στιγμή εις τον νου μου η ιστορία του πύργου της Βαβέλ.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο Ορθόδοξος Χριστιανός πάντα λατρεύει και προσκυνεί τον Κτίστη και όχι τα κτίσματα. Να φωτίσει ο Κύριος και τους πλανηθέντας αδελφούς μας να επανέλθουν εν μετανοία και εξομολογήσει εις τον δρόμο της σωτηρίας. Αμήν.</span></p><p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">Μυργιώτης Παναγιώτης</span></p><p style="text-align: right;"><span style="font-size: medium;">Μαθηματικός</span></p><p><br /></p>

Παναγιώτης Μυργιώτης: Κορωνίδα της Δημιουργίας, ο άνθρωπος

  Ας φέρουμε εις την μνήμη μας δια ολίγον το ιστορικό δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου. Αυτό το υπέροχο μεγαλείο το οποίο κάθε μέρα βιώνουμε...

Διαβάστε περισσότερα »

Διονύσης Βοργιάς: Μια λιτή ανακοίνωση αρκούσε για την γέφυρα του Κομψάτου

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/dionysis-vorgias-mikrokomotinaiika.webp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1116" data-original-width="1654" height="323" src="https://www.thracebook.com/perifereiaka-gr/dionysis-vorgias-mikrokomotinaiika.webp" width="479" /></a></div><br /><p><span style="font-size: medium;">Εντύπωση μου προκάλεσε το πανηγυρικό ύφος της εκδήλωσης εγκαινίων της νέας γέφυρας στον ποταμό Κομψάτο. Άποψή μου είναι πως <b>η συγκεκριμένη υποδομή έπρεπε να ανοίξει απλώς με μία λιτή ανακοίνωση της Περιφέρειας ΑΜΘ ή της Τροχαία</b>ς. Κι εάν ήθελαν οι αρμόδιοι με έναν λιτό αγιασμό.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Χωρίς δηλαδή πολλές κάμερες, πολλές δηλώσεις, χωρίς πολλά-πολλά. Και κυρίως χωρίς πλατιά χαμόγελα μέχρι τα αυτιά. Γιατί δεν είναι να χαμογελά κανείς, όταν παραδίδεται σε κυκλοφορία μία νέα γέφυρα, μετά από εννιά χρόνια, αφότου μία άλλη γέφυρα στην ίδια θέση είχε καταρρεύσει σαν τραπουλόχαρτο. Πείτε με γραφικό αλλά θα θυμίσω: Εκείνο το βράδυ γινόταν δεξίωση γάμου σε κέντρο διασκέδασης στον Ίασμο και <b>λίγη ώρα πριν την πτώση της γέφυρας</b> επέστρεφε κομβόι αυτοκινήτων σε Πολύανθο, Σώστη και άλλα χωριά.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ιδιαίτερα προβληματίστηκα για τις δύο ανακοινώσεις του πιο έμπειρου πολιτικού στην ιστορία της Ροδόπης, του <b>Ευριπίδη Στυλιανίδη, </b>στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Αν διαβάσει κάποιος την πρώτη του ανάρτηση, βγάζει το συμπέρασμα ότι πρόκειται για κάποια εντελώς νέα υποδομή κι όχι για μία γέφυρα που κατασκευάστηκε, μόνο και μόνο επειδή η προηγούμενη διαλύθηκε. Για του λόγου το αληθές, αντιγράφω λέξη προς λέξη την ανάρτηση: «Στη Θράκη ξέρουμε να κτίζουμε γέφυρες και να ενώνουμε χωριά, πολιτισμούς και θρησκείες. Συγχαρητήρια στον Περιφερειάρχη Χρ. Τοψίδη, στον Αντιπεριφερειάρχη Μ. Ταπατζά και τους συνεργάτες τους, στην Περιφέρεια και τις υπηρεσίες της και τέλος στον κατασκευαστή για την ολοκλήρωση της γέφυρας του Κομψάτου που ενώνει τον Ίασμο με Πολύανθο και Κομοτηνή. Μόνο με συνεργασία, συνέχεια και επιμονή μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικοί!».</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η δεύτερή του ανάρτησή, που έγινε κατευθείαν στη συνέχεια, αναφέρει πάντως το εξής: «Ολοκληρώθηκε η νέα Γέφυρα Ιάσμου-Πολυάνθου-Κομοτηνής που είχε καταστραφεί πριν 9 χρόνια».</span></p><p><span style="font-size: medium;">Άρα, θα μου πείτε, «λέει» όλη την ιστορία. Και ναι και όχι. Αν διαβάσει κάποιος και τις δύο αναρτήσεις, πράγματι παίρνει όλη την πληροφορία. Όμως, τα social media δεν λειτουργούν έτσι, δηλαδή κάποιος μπορεί να δει μόνο τη μία ή μόνο την άλλη ανάρτηση. <b>Εάν διαβάσει μόνο την πρώτη, θα πιστεύει ότι χτίσαμε κάποια φαραωνική γέφυρα σε καινούργια τοποθεσία.</b></span></p><p><span style="font-size: medium;">Μαθαίνω πως από τα εγκαίνια της γέφυρας την περασμένη εβδομάδα μέχρι σήμερα, πάρα πολύς κόσμος επιλέγει να περάσει από αυτή. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, αλλά σε Κομοτηναίους και Ξανθιώτες που πήγαν… να τη δουν! Βλέπετε, εννιά χρόνια είναι πολλά γι’ αυτό δεν αδικώ όσους έσπευσαν να δουν τη γέφυρα… με τα μάτια τους!</span></p><p><span style="font-size: medium;">Αναφέρομαι όμως και σε άλλους συμπολίτες μας, οι οποίοι –θέλοντας να αποφύγουν την κίνηση στα διόδια του Ιάσμου στην Εγνατία Οδό (και καλά κάνουν)- πάνε από την εναλλακτική διαδρομή.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Μην ξεχάσω, πριν το «κλείσω» το κείμενο της γέφυρας!</span></p><p><span style="font-size: medium;">Είδα πως η κορδέλα των εγκαινίων κόπηκε σε πάρα πολλά κομμάτια, σα να ήταν βασιλόπιτα...</span></p><p><span style="font-size: medium;">Περισσότερα:</span></p><p><a href="https://xronos.gr/mikrokomotinaiika/mikrokomotinaiika-18-08-2026"><span style="font-size: medium;">https://xronos.gr/mikrokomotinaiika/mikrokomotinaiika-18-08-2026</span></a></p><p><br /></p>

Διονύσης Βοργιάς: Μια λιτή ανακοίνωση αρκούσε για την γέφυρα του Κομψάτου

Εντύπωση μου προκάλεσε το πανηγυρικό ύφος της εκδήλωσης εγκαινίων της νέας γέφυρας στον ποταμό Κομψάτο. Άποψή μου είναι πως η συγκεκριμένη υ...

Διαβάστε περισσότερα »

Γιώργος Μπατζακίδης: Ο Μουφτής Ξάνθης και η ευθύνη όλων απέναντι στη λογική, την εντιμότητα και την εμπιστοσύνη

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh4992HFZfD-idJQ_Km3Hw-zH-JIspeFxfO2h_IaSaY8_dk2ptIz3jd0tNw-p1A3L5-iclt0ah6gXtZywDC9dfAkoWC6qa2sOV3yp0PKdbqYyTdE4mXZyX26J8llTHkSZQaEdIWVopSKiZSzRGKkKinDfPrchsI3jyy2lmQxQWCt-ESVWR-h6yW6GL6g/s1364/giorgos_batzakidis.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-size: medium;"><img border="0" data-original-height="1364" data-original-width="1364" height="428" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgh4992HFZfD-idJQ_Km3Hw-zH-JIspeFxfO2h_IaSaY8_dk2ptIz3jd0tNw-p1A3L5-iclt0ah6gXtZywDC9dfAkoWC6qa2sOV3yp0PKdbqYyTdE4mXZyX26J8llTHkSZQaEdIWVopSKiZSzRGKkKinDfPrchsI3jyy2lmQxQWCt-ESVWR-h6yW6GL6g/w428-h428/giorgos_batzakidis.jpg" width="428" /></span></a></div><p><span style="font-size: medium;">Υπάρχουν φορές που οι θεσμικές διαδικασίες, ακόμα και όταν φαίνεται πως υπηρετούν τη δημοκρατία και τη λογική, γεννούν εύλογα ερωτήματα. Η περίπτωση της ανάδειξης του Μουφτή στην Θράκη και στην Ξάνθη αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα, όπου η καλή πρόθεση δεν αρκεί όταν συνοδεύεται από διαδικασίες και πρακτικές που στο τέλος ενδέχεται να θέτει υπό αμφισβήτηση την ίδια την ουσία του διαλόγου και της εμπιστοσύνης.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η σύσταση ενός σώματος 33 εκλεκτόρων που θα αξιολογήσει και θα προτείνει πρόσωπα εγνωσμένου κύρους από την ίδια την κοινότητα για τον θεσμό του Μουφτή μοιάζει εκ πρώτης όψεως με ένα σημαντικό βήμα προς τη συμμετοχή και την αυτοδιαχείριση. Είναι μια πρόταση με βαθιά συμβολική αξία: αναγνώριση, σεβασμός, αξιοκρατία, εμπιστοσύνη. Όμως στο τέλος αυτής της διαδικασίας, όταν η τελική απόφαση επιστρέφει σε μια ή σ’ έναν υπουργό για να επιλέξει ανάμεσα στους επικρατέστερους, η ισορροπία διαταράσσεται. Γιατί εκεί, στον τελευταίο κρίκο χάνεται η εμπιστοσύνη.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Και δεν είναι θέμα μόνο θεσμών, είναι ζήτημα ψυχής. Είναι θέμα ειλικρίνειας και ηθικής σχέσης ανάμεσα στην Πολιτεία και μια μειονότητα που εδώ και δεκαετίες αποδεικνύει καθημερινά πόσο βαθιά επιθυμεί να ζει εν ειρήνη, να συμμετέχει, να μορφώνεται, να συνυπάρχει. Η ακμάζουσα μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και ειδικότερα της Ξάνθης δεν διεκδικεί τίποτε περισσότερο από αυτό που κάθε άνθρωπος θεωρεί αυτονόητο: σεβασμό στην αξιοπρέπειά της και λόγο για ό,τι την αφορά.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η ειρηνική μουσουλμανική μειονότητα της Ξάνθης αποτελεί παράδειγμα αρμονικής συμβίωσης όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη και πρέπει να είμαστε περήφανοι γι’ αυτό.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η ύπαρξη δύο Μουφτήδων σε μία πόλη δεν είναι θεσμικό λάθος. Είναι ανθρώπινο. Είναι αποτέλεσμα του ότι η εμπιστοσύνη δεν καλλιεργήθηκε έγκαιρα και ουσιαστικά. Δεν αρκεί να δώσουμε τη φωνή σε μια διαδικασία αν στο τέλος της δεν ακούσουμε πραγματικά τι λέγεται. Όταν οι άνθρωποι μιας κοινότητας ή ενός ποιμνίου αναγνωρίζουν έναν θρησκευτικό ηγέτη ως πνευματικό οδηγό και την ίδια στιγμή η Πολιτεία διορίζει άλλον, τότε κάτι στη σχέση αυτή χρειάζεται επανεξέταση. Όχι εχθρικά, όχι φοβικά αλλά με αλήθεια, θάρρος και εντιμότητα.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η επιλογή του Μουφτή δεν μπορεί να είναι πολιτική, ούτε διοικητική απόφαση. Πρέπει να είναι πρωτίστως μια απόφαση εμπιστοσύνης. Αν δεν είναι αποτέλεσμα συνεννόησης, τότε θα είναι πάντα ένας διορισμός χωρίς ψυχή, χωρίς αποδοχή, χωρίς ουσία. Και δεν ωφελεί ούτε την Πολιτεία, ούτε την ίδια την μειονότητα.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να αποδείξει την προσήλωσή της στον νόμο. Την έχει αποδείξει. Εκείνο που μένει να αποδείξει είναι πως ξέρει να βλέπει κατάματα τις ανάγκες των ανθρώπων που ζουν εντός της και να ακούει τις φωνές που της μιλούν με σεμνότητα, αξιοπρέπεια και βαθύ πολιτισμό. Η μουσουλμανική μειονότητα δεν χρειάζεται πατρική καθοδήγηση από κανέναν. Χρειάζεται θεσμική εντιμότητα.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Και εν τέλει, δεν είναι μόνο θέμα διαδικασίας. Είναι θέμα ψυχικής ωριμότητας του κράτους να εμπιστευτεί αυτούς που το εμπιστεύονται. Γιατί μόνο έτσι θα έχουμε έναν και όχι δύο Μουφτήδες. Μία συνείδηση. Και μία αληθινή δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε.</span></p><p><b><span style="font-size: medium;">Σημείωση:</span></b></p><p><span style="font-size: medium;">Το παρόν άρθρο δηλώνει ρητά πως σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης από καμία πλευρά. Δεν ενσωματώνει πολιτικές σκοπιμότητες ούτε υπαινίσσεται κομματικές θέσεις. Η πρόθεσή μου είναι αποκλειστικά να εκφράσω έναν έντιμο, ανθρώπινο και θεσμικά ειλικρινή προβληματισμό. Είναι γνωστό στους Ξανθιώτες άλλωστε πως είμαι σταθερός και ακέραιος υπέρμαχος της αρμονικής συνύπαρξης μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων στην Ξάνθη, θεωρώντας ότι ο αλληλοσεβασμός και η εμπιστοσύνη αποτελούν τα ισχυρότερα θεμέλια μιας πολιτισμένης κοινωνίας.</span></p>

Γιώργος Μπατζακίδης: Ο Μουφτής Ξάνθης και η ευθύνη όλων απέναντι στη λογική, την εντιμότητα και την εμπιστοσύνη

Υπάρχουν φορές που οι θεσμικές διαδικασίες, ακόμα και όταν φαίνεται πως υπηρετούν τη δημοκρατία και τη λογική, γεννούν εύλογα ερωτήματα. Η π...

Διαβάστε περισσότερα »

Ντενίζ Μεμέτ: Η αυτόνομη πορεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι αδιαπραγμάτευτη

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAZ1p7boRZ7Xwfw_R9P62YwU9ecPYnZnYmmRI1NshpaBiteW_r-2XrY1lWg41v3bks9Irlr0lelhcDpVVTWV-lUH_C7jttTWw01eFqIBoFqG81yrRYLPk7We5e2mze2V-MIZ_culz5mPdyEXEkr2bDnbXWFvYLq2O4DRMgw_28PyLRhFiF50QiIUqhSw/s2048/deniz_memet.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-size: medium;"><img border="0" data-original-height="2048" data-original-width="1532" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAZ1p7boRZ7Xwfw_R9P62YwU9ecPYnZnYmmRI1NshpaBiteW_r-2XrY1lWg41v3bks9Irlr0lelhcDpVVTWV-lUH_C7jttTWw01eFqIBoFqG81yrRYLPk7We5e2mze2V-MIZ_culz5mPdyEXEkr2bDnbXWFvYLq2O4DRMgw_28PyLRhFiF50QiIUqhSw/s320/deniz_memet.jpg" width="239" /></span></a></div><p><span style="font-size: medium;">Μετά την εκλογή για δεύτερη φορά του πρόεδρου του <b>ΠΑΣΟΚ</b>, του κυρίου Νίκου Ανδρουλάκη, το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει δυναμικά ασκώντας πολύ σοβαρά και θεσμικά το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ακούραστα και ασταμάτητα, είναι καθημερινά δίπλα στους πολίτες και προσπαθεί με όλες τις δυνάμεις του να κάνει παρεμβάσεις που θα διευκολύνουν την καθημερινή ζωή των πολιτών. Παρόλα αυτά είναι ο μοναδικός αρχηγός που αμφισβητήθηκε άδικα και μεθοδικά από όλους εκείνους που προσπαθούν να σταθούν εμπόδιο στην αυτόνομη πορεία του κόμματος. Κανείς άλλος Πρόεδρος στην ιστορία δεν αμφισβητήθηκε τόσο πολύ, τόσο συχνά και τόσο μεθοδικά χωρίς να έχει κυβερνήσει έστω και μια μέρα στη ζωή του. <b>Αυτό αποδεικνύει τον τρόμο που έχει η Νέα Δημοκρατία όταν ακούει το όνομα ΠΑΣΟΚ και το όνομα Νίκος Ανδρουλάκης.</b></span></p><p><span style="font-size: medium;">Η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί με φάουλ να διακόψει την ανοδική πορεία του ΠΑΣΟΚ και να υποβαθμίσει τις πρωτοβουλίες του Προέδρου του. Ξεχνάει όμως ότι υπάρχει και διαιτητής στον αγώνα που παρακολουθεί από κοντά. Έτσι ο λαός σύντομα θα βγάλει την κόκκινη κάρτα στην κυβέρνηση του κυρίου Μητσοτάκη και θα στείλει όλη την ομάδα του στα αποδυτήρια.</span></p><p></p><blockquote><b><i><span style="font-size: medium;">Με κατασκευασμένες και παραπλανητικές δημοσκοπήσεις η ΝΔ προσπαθεί να θολώσει τα νερά, δείχνοντας συνεχώς το ΠΑΣΟΚ σε ποσοστά πολύ κάτω από τα μονοπρόσωπα κόμματα που μοναδικό σκοπό έχουν την πολεμική και δεν έχουν καν σχέδιο διακυβέρνησης της χώρας. Όλα αυτά είναι επικοινωνιακά παιχνίδια για να παραπλανήσουν τους ψηφοφόρους γιατί και οι ίδιοι βλέπουν ότι πλησιάζει το τέλος τους.</span></i></b></blockquote><p></p><p><span style="font-size: medium; white-space: normal;">Το ΠΑΣΟΚ έχει συγκεκριμένες προτάσεις, κοστολογημένο πρόγραμμα και δείχνει έμφαση στα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Προσπαθεί χωρίς λαϊκισμούς και χωρίς μεγάλα λόγια να βρει λύσεις σε όλα τα θέματα πάντοτε ηθικά και έντιμα. Προτείνει, παρεμβαίνει και ελέγχει την κυβέρνηση και οργανώνει Περιφερειακά Συνέδρια για να καταγράψει τα προβλήματα και τις ιδιαιτερότητες της κάθε περιοχής. Ακούει τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τον απλό λαό.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Το ΠΑΣΟΚ δίνει καθημερινό αγώνα μέσα στην κοινωνία, με την κοινωνία, για την κοινωνία. Η εμπιστοσύνη των πολιτών στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αυξάνεται καθημερινά και αυτό είναι αποτέλεσμα του αξιόπιστου λόγου του, ο οποίος δεν κάνει βήμα πίσω στην αδικία και στο ψέμα.</span></p><p><br /></p>

Ντενίζ Μεμέτ: Η αυτόνομη πορεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι αδιαπραγμάτευτη

Μετά την εκλογή για δεύτερη φορά του πρόεδρου του ΠΑΣΟΚ , του κυρίου Νίκου Ανδρουλάκη, το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει δυναμικά ασκώντας πολύ σοβαρά και ...

Διαβάστε περισσότερα »

Ντενίζ Μεμέτ: Ο Νόμος 5106/2024 και οι αρνητικές επιπτώσεις του, στους Δασικούς Συνεταιρισμούς

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAZ1p7boRZ7Xwfw_R9P62YwU9ecPYnZnYmmRI1NshpaBiteW_r-2XrY1lWg41v3bks9Irlr0lelhcDpVVTWV-lUH_C7jttTWw01eFqIBoFqG81yrRYLPk7We5e2mze2V-MIZ_culz5mPdyEXEkr2bDnbXWFvYLq2O4DRMgw_28PyLRhFiF50QiIUqhSw/s2048/deniz_memet.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-size: medium;"><img border="0" data-original-height="2048" data-original-width="1532" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAZ1p7boRZ7Xwfw_R9P62YwU9ecPYnZnYmmRI1NshpaBiteW_r-2XrY1lWg41v3bks9Irlr0lelhcDpVVTWV-lUH_C7jttTWw01eFqIBoFqG81yrRYLPk7We5e2mze2V-MIZ_culz5mPdyEXEkr2bDnbXWFvYLq2O4DRMgw_28PyLRhFiF50QiIUqhSw/s320/deniz_memet.jpg" width="239" /></span></a></div> <p><span style="font-size: medium;"><b>Ο νόμος Ν. 5106/2024</b> <i>(ΦΕΚ A 63 - 01.05.2024 - "Ρυθμίσεις για την αντιμετώπιση των πολυεπίπεδων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στους τομείς: <b>α)</b> της διαχείρισης υδάτων, <b>β)</b> της διαχείρισης και προστασίας των δασών, <b>γ)</b> της αστικής ανθεκτικότητας και πολιτικής, <b>δ)</b> της καταπολέμησης της αυθαίρετης δόμησης, <b>ε)</b> της ενεργειακής ασφάλειας και άλλες επείγουσες διατάξεις")</i> <b>και ειδικότερα το άρθρο 20</b> του Ν. 5106/2024 προβλέπει ότι:</span></p><p></p><blockquote><b><i><span style="font-size: medium;">“Επιτρέπεται η σύσταση ενώσεων προσώπων με νομική προσωπικότητα (Υβριδικά Συνεργατικά Σχήματα - Υ.Σ.Σχη.) στις οποίες μετέχουν ως μέρη Δασικοί Συνεταιρισμοί Εργασίας (ΔΑ.Σ.Ε.) με συνολικό ποσοστό πενήντα τοις εκατό (50%) και λοιπά φυσικά ή νομικά πρόσωπα του ιδιωτικού τομέα ή ενώσεις προσώπων ή κοινοπρακτικά σχήματα του ιδιωτικού τομέα με συνολικό ποσοστό πενήντα τοις εκατό (50%) για τη συμμετοχή στη διαδικασία του άρθρου 24 (της ανάθεσης) και την υλοποίηση των αναφερόμενων στο άρθρο 21 (πρόσκληση για την ανάθεση της υλοποίησης της διαχείρισης και εκμετάλλευσης δημοσίων δασών)."</span></i></b></blockquote><p></p><p><span style="font-size: medium;">Επίσης ο ίδιος νόμος προβλέπει ότι:</span></p><p></p><blockquote><b><i><span style="font-size: medium;">"Δικαίωμα συμμετοχής έχουν τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα στα οποία ο κύκλος εργασιών τους κατά τα τρία (3) τελευταία πλήρη οικονομικά έτη πριν από τη δημοσίευση της πρόσκλησης του άρθρου 21 είναι αθροιστικά ίσος ή μεγαλύτερος των πέντε εκατομμυρίων (5.000.000) ευρώ, ο δε ειδικός κύκλος εργασιών που αφορά στη μεταποίηση ξυλείας και προϊόντων αυτής είναι αθροιστικά ίσος ή μεγαλύτερος των τριών εκατομμυρίων (3.000.000) ευρώ."</span></i></b></blockquote><p></p><p><span style="font-size: medium;">Κατά την προσωπική μου άποψη <b>ο νόμος αυτός θα έχει αρνητικές συνέπειες στους Δασικούς Συνεταιρισμούς και είναι σε λάθος κατεύθυνση.</b> Τόσα χρόνια οι Δασικοί Συνεταιρισμοί Εργασίας (ΔΑ.Σ.Ε) με τα μέλη τους εκτελούσαν δασικές εργασίες ύστερα από την ειδική άδεια από την διεύθυνση δασών. Οι πλειοψηφία των εργατών των ΔΑ.Σ.Ε είναι άτομα από χωριά που είναι κοντά στα δάση, έχουν μεγαλώσει μέσα στα δάση, γνωρίζουν πολύ καλά όλη την περιοχή και τις ιδιαιτερότητες του κάθε δάσους. Είναι νέα παιδιά που δεν μετανάστευσαν στο εξωτερικό και τους αρέσει να ασχολούνται με τα δάση προσπαθώντας να βγάλουν ένα μεροκάματο. Είναι εκείνα τα άτομα που δίνουν σημασία στην προστασία των δασών, δεν προκαλούν καταστροφή στο δάσος και είναι οι καλύτεροι προστάτες τους. Γιατί γνωρίζουν ότι το δάσος είναι το οξυγόνο τους, είναι η ζωή τους.</span></p><p><b><span style="font-size: medium;">Η συμμετοχή των μεγάλων εταιρειών στα Υβριδικά Συνεργατικά Σχήματα με κύκλο εργασίας εκατομμυρίων ευρώ, βάζει σε μειονεκτική θέση τους Δασικούς Συνεταιρισμούς Εργασίας όπου ο μοναδικός σκοπός και στόχος των εταιρειών αυτών είναι το κέρδος χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα δώσουν σημασία στην προστασία των δασών όπως κάνουν σήμερα οι ΔΑ.Σ.Ε.</span></b></p><p><span style="font-size: medium;">Ας σκεφτεί εκ νέου η κυβέρνηση τις αρνητικές επιπτώσεις που θα έχει η εφαρμογή του νόμου αυτού στους ΔΑ.Σ.Ε., το γεγονός πως θα συμβάλλει στην περαιτέρω ερήμωση των χωριών που είναι κοντά στα δάση και στην αρνητική επίπτωση που μπορεί να έχει στην προστασία των δασών.</span></p><p style="text-align: right;"><b><i>* = O Ντενίζ Μεμέτ είναι δικηγόρος και μέλος του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ Ροδόπης.</i></b></p>

Ντενίζ Μεμέτ: Ο Νόμος 5106/2024 και οι αρνητικές επιπτώσεις του, στους Δασικούς Συνεταιρισμούς

Ο νόμος Ν. 5106/2024 (ΦΕΚ A 63 - 01.05.2024 - "Ρυθμίσεις για την αντιμετώπιση των πολυεπίπεδων επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στου...

Διαβάστε περισσότερα »

Χριστόφορος Σεβαστίδης: Χάριν της τηλεθέασης κακοποιητές τηλεοπτικών εκπομπών ευτελίζουν την νομική επιστήμη (audio)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSbW2IvVRi238gbA6TpwOzQlBwI3fWv3I-QSAJFdSQozEGd9Znn9SvElithHB7LRj6qQiLgDBDO-6DpfZWgS8SPBf_H2PLqH-WP5vc2m7v3tFYJCR-ai_Rh4MGCnv9NcC2QK5N61LHHD5iSFsaa0ItGx7YXavQIJ0mMtkXz4nTho13Vxb8LM9crXpX_Pe-/s1024/christoforos-sevastidis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-size: medium;"><img border="0" data-original-height="682" data-original-width="1024" height="344" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSbW2IvVRi238gbA6TpwOzQlBwI3fWv3I-QSAJFdSQozEGd9Znn9SvElithHB7LRj6qQiLgDBDO-6DpfZWgS8SPBf_H2PLqH-WP5vc2m7v3tFYJCR-ai_Rh4MGCnv9NcC2QK5N61LHHD5iSFsaa0ItGx7YXavQIJ0mMtkXz4nTho13Vxb8LM9crXpX_Pe-/w517-h344/christoforos-sevastidis.jpg" width="517" /></span></a></div><span style="font-size: medium;"><br /></span><p><span style="font-size: medium;">«Για να φτάσει η υπόθεση στον ανακριτή, στην κύρια ανάκριση, πρόκειται για κακούργημα, για ένα πολύ σοβαρό αδίκημα. Ο ανακριτής λοιπόν που έχει τη δικογραφία και όλα τα στοιχεία στα χέρια του, είναι αυτός ο αρμόδιος που πρέπει να κρίνει αν υπάρχει περίπτωση να επιβληθεί ακραία περίπτωση προφυλάκισης, προσωρινή κράτηση, μόνο αν υπάρχει κίνδυνος τέλεσης νέων αξιόποινων πράξεων ή κίνδυνος φυγής του κατηγορουμένου» επισήμανε ο Χριστόφορος Σεβαστίδης, πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, μιλώντας στο Πρώτο Πρόγραμμα 91,6 και 105,8 και στην εκπομπή «Ναι μεν Αλλά» με την Ευαγγελία Μπαλτατζή, για την απόφαση της ανακρίτριας να μην προφυλακιστεί ο γνωστός ποινικολόγος, κατηγορούμενος για τον ξυλοδαρμό της συζύγου του, καθώς κρίθηκε ότι δεν συντρέχουν αυτοί οι όροι και επέβαλε περιοριστικούς όρους.</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Η προσωρινή κράτηση ενός κατηγορουμένου δεν είναι ποινή για την πράξη που έκανε, όπως αντιλαμβάνεται ο πολύς κόσμος. Είναι η διασφάλιση ότι μέχρι να γίνει το δικαστήριο δεν θα επαναλάβει την πράξη του ή δεν θα διαφύγει. Αυτό θέλει να διασφαλίσει ο νόμος και ο νόμος δίνει προτεραιότητα στα περιοριστικά μέτρα και όχι στην προσωρινή κράτηση» εξήγησε ο κ. Σεβαστίδης.</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Χιλιάδες κατηγορούμενοι για κακουργήματα περνούν από τα ανακριτικά γραφεία, χιλιάδες άλλοι που τους επιβάλλονται περιοριστικά μέτρα, είτε είναι απλοί πολίτες είτε περισσότερο προβεβλημένοι, όταν οι δικαστές κρίνουν ότι συντρέχουν αυτές οι προϋποθέσεις. Και είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα η καταδίκη και η επιβολή της ανάλογης ποινής, όταν θα δικαστεί η υπόθεση του κατηγορουμένου από το δικαστήριο» συμπλήρωσε.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Μέχρι το 1980 η προσωρινή κράτηση ήταν ένα μέρος της προκαταβολής της ποινής, επισήμανε ο κ. Σεβαστίδης και εδώ και 45 χρόνια έχει καταργηθεί. «Και λέμε δεν μας ενδιαφέρει το αδίκημα, δεν μας ενδιαφέρει το τι έχει κάνει κάποιος. Μας ενδιαφέρει αυτό το μέτρο, η προσωρινή κράτηση ως διασφάλιση της παρουσίας του στο ακροατήριο. Να επιστρέψουμε πάλι 45 χρόνια πίσω; Γιατί, η κατηγορία που αυτή τη στιγμή στοιχειοθετείται, ο πειθαρχικός έλεγχος σε βάρος της ανακρίτριας είναι για ποιο λόγο δεν τον προφυλάκισε και του έβαλε περιοριστικούς όρους» είπε χαρακτηριστικά.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Συνεπώς, αναρωτήθηκε ο κ. Σεβαστίδης, το ζήτημα είναι «ποια είναι η επιθυμία της κοινής γνώμης και των δημοσιογράφων, που από προχθές τα κανάλια αυτό ζητάνε». «Θα πρέπει σε κάθε περίπτωση ο ανακριτής να προφυλακίζει. Εκεί οδηγούμαστε» τόνισε .</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Δεν γίνεται να θεωρούμε την προσωρινή κράτηση, τη μη χορήγηση ανασταλτικού αποτελέσματος στην έφεση και τις μεγάλες ποινές ως το μοναδικό αντίδοτο στην εγκληματικότητα και ως απόδειξη ότι ένας δικαστής κάνει σωστά τη δουλειά του» σημείωσε ο κ. Σεβαστίδης.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Στη συνέχεια, μιλώντας για τις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, τις οποίες επανέλαβε σήμερα, για το νέο νομοθετικό πλαίσιο, που όπως εξήγησε ο κ. Σεβαστίδης θα υποχρεώνει το δικαστήριο να δικάζει στα πλαίσια του αυτοφώρου, υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας χωρίς την παρουσία του θύματος, αλλά με βάση μόνο την προανακριτική του κατάθεση, τόνισε τα εξής.</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Υπάρχουν, ήδη διατάξεις στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας για τα θύματα του trafficking, για τους ανήλικους θύματα εγκλημάτων γενετήσιας ελευθερίας που προβλέπουν τη διαδικασία να λαμβάνεται η κατάθεσή τους, με τους ψυχολόγους, βιντεοσκόπηση της κατάθεσης και στο τέλος, αν το δικαστήριο έχει κάποια ερωτήματα, να υποβάλει γραπτές ερωτήσεις στα θύματα, εάν αυτά δεν μπορούν να παρασταθούν στο ακροατήριο. Γιατί λοιπόν δεν εντάσσεται και η περίπτωση της ενδοοικογενειακής βίας σε αυτές τις περιπτώσεις; Γιατί χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα νομοθετικό πλαίσιο ασύμβατο με τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, να ακολουθήσουν καταδίκες της χώρας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παραβίαση δικαιωμάτων του κατηγορουμένου. Πώς θα διασφαλίσει ένας κατηγορούμενος μια δίκαιη δίκη, αν δεν μπορεί να θέσει ερωτήματα σε αυτόν που τον καταγγέλλει; Δεν υπάρχουν περιπτώσεις αβάσιμων και ψευδών καταγγελιών; Δεν γίνεται για χάρη του εντυπωσιασμού της κοινής γνώμης και συγκυριακά κάθε φορά να καταστρατηγούνται θεμελιώδη δικαιώματα που προβλέπει ο πολιτισμένος κόσμος».</span></p><p><span style="font-size: medium;">Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο κ. Σεβαστίδης σχετικά με την κριτική που κατά καιρούς ασκείται στις αποφάσεις της δικαιοσύνης, επιχειρείται τον τελευταίο καιρό να καλλιεργηθεί σκοπίμως από τα μέσα ενημέρωσης για χάρη της  τηλεθέασης, όπως είπε, μια εντύπωση ελλείμματος εμπιστοσύνης στον χώρο.</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Προφανώς δεν υπάρχει χειραγώγηση της δικαιοσύνης. Γιατί αν ήταν χειραγωγούμενη η δικαιοσύνη, δεν θα υπήρχαν και αντιδράσεις από τα μέσα ενημέρωσης. Από εκεί ξεκινάει νομίζω η πίεση. Δηλαδή μια παρατήρηση είναι, ότι ο ευτελισμός της Νομικής ως επιστήμης από κακοποιητές μεσημεριανών και πρωινών εκπομπών που μοναδικός σκοπός τους να κάνουν τηλεθέαση. Όσο αδύνατο για παράδειγμα, είναι να μπορέσω εγώ να κάνω κριτική σε ένα γιατρό για τη μέθοδο της χειρουργικής επέμβασης που ακολούθησε, άλλο τόσο αδύνατο είναι να κρίνει ένας μη νομικός τις ενέργειες ενός νομικού και να κατανοήσει έννοιες που χρειάζονται μακροχρόνιες σπουδές» τόνισε ο κ. Σεβαστίδης. «Ούτε εγώ ο ίδιος τώρα που με ρωτάτε που είμαι δικαστής, δεν μπορώ να πω, αφού δεν έχω στοιχεία της δικογραφίας, δεν μπορώ να εκφράσω άποψη για το αν καλώς ή κακώς έκανε» προσέθεσε.</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Τις τελευταίες μέρες βλέπουμε ότι καλλιεργείται, υπάρχει μια προσπάθεια ποδηγέτησης της δικαιοσύνης και αυτά ξεκινούν νομίζω από μια λανθασμένη εικόνα που προβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης στην κατεύθυνση της αυστηροποίησης. (…) Πιστεύω ότι το τελευταίο διάστημα δεν είναι μόνο δημοσιογραφικές εκπομπές. Είναι και αρθρογραφία που πιέζει προς την κατεύθυνση αυτή της σκλήρυνσης της καταστολής μέσα από τις δικαστικές αποφάσεις. Και χαρακτηριστικό δείγμα το ότι οι δικαστές παραμένουν ανεξάρτητοι και κάνουν τη δουλειά τους, είναι ότι αντιστέκονται σε αυτή τη λογική και προασπίζονται θεσμούς του κράτους δικαίου με όποιο τίμημα έχουν. Έχουμε εθιστεί στα εύκολα τσιτάτα, στην εκλαΐκευση της επιστημονικής γνώσης, στο τι σημαίνει προφυλάκιση, ει σημαίνει υφ’ όρον απόλυση. Ώστε τελικά η άποψη του αδαούς που φωνάζει περισσότερο και δημαγωγεί ακατάπαυστα να καλύπτει τον ήρεμο και αντικειμενικό λόγο. Όλες οι εκπομπές που παρακολουθώ το τελευταίο διάστημα κάνουν κριτική στους δικαστές το τελευταίο διάστημα, για ποιο λόγο εφαρμόζουν αυτούς τους κανόνες, αυτούς τους θεσμούς» επισήμανε ο κ. Σεβαστίδης.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ερωτηθείς εάν και κατά πόσο οι παρεμβάσεις του Αρείου Πάγου γίνονται υπό την πίεση της κοινής γνώμης, ανέφερε τα εξής.</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Εμείς για το θέμα του πειθαρχικού ελέγχου, εκφράσαμε την άποψή μας στη χθεσινή ανακοίνωση και είπαμε ότι, άποψη της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, πειθαρχικός έλεγχος για ουσιαστική κρίση του δικαστή είναι ανεπίτρεπτος. Όχι μόνο στην Ελλάδα, σε όλο τον κόσμο. (…) Δεν θα σχολιάσω τώρα το για ποιο λόγο ζητήθηκε ο πειθαρχικός έλεγχος. Είπαμε ότι εμείς διαφωνούμε. Την άποψη τη δική μας ζητήσατε και σας είπαμε εμείς ότι θεωρούμε εντελώς λάθος να ζητείται πειθαρχικός έλεγχος δικαστή για την ουσιαστική του κρίση. Αυτή είναι η άποψη όχι μόνο της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Αποτυπώνεται σε δεκάδες κείμενα και διεθνή και εσωτερικά και στο Σύνταγμα».</span></p><p><a href="https://www.ertnews.gr/eidiseis/ellada/xr-sevastidis-sto-proto-xarin-tis-tiletheasis-kakopoiites-mesimerianon-kai-proinon-ekpompon-eytelizoun-tin-nomiki-epistimi-audio/" target="_blank"><span style="font-size: medium;">https://www.ertnews.gr/eidiseis/ellada/xr-sevastidis-sto-proto-xarin-tis-tiletheasis-kakopoiites-mesimerianon-kai-proinon-ekpompon-eytelizoun-tin-nomiki-epistimi-audio/</span></a></p><div><br /></div>

Χριστόφορος Σεβαστίδης: Χάριν της τηλεθέασης κακοποιητές τηλεοπτικών εκπομπών ευτελίζουν την νομική επιστήμη (audio)

«Για να φτάσει η υπόθεση στον ανακριτή, στην κύρια ανάκριση, πρόκειται για κακούργημα, για ένα πολύ σοβαρό αδίκημα. Ο ανακριτής λοιπόν που έ...

Διαβάστε περισσότερα »

Βασίλης Κοψαχείλης: Πώς διαμορφώνεται το ενεργειακό τοπίο και οι ισορροπίες στα Βαλκάνια

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJu-MNlqc2Llpfl4AvRdvrBdV-DylD_gkIfwRb8XJ_4hUmHBWn3_uE83YsruTewSjEWJuRpUGkoW8RWX8OXRC75093GsJEWOaaNf-f1mh9Hl2VgnhBD0f1Ix9lGq2jPQ0AhyH43xgvOEjSEuQ76xcP5Fagl0yBNfd5Ew_klWqXzOlMVHTBMTMY4jW1hA/s511/kopsaheilis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-size: medium;"><img border="0" data-original-height="297" data-original-width="511" height="280" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJu-MNlqc2Llpfl4AvRdvrBdV-DylD_gkIfwRb8XJ_4hUmHBWn3_uE83YsruTewSjEWJuRpUGkoW8RWX8OXRC75093GsJEWOaaNf-f1mh9Hl2VgnhBD0f1Ix9lGq2jPQ0AhyH43xgvOEjSEuQ76xcP5Fagl0yBNfd5Ew_klWqXzOlMVHTBMTMY4jW1hA/w481-h280/kopsaheilis.jpg" width="481" /></span></a></div><span style="font-size: medium;"><br /></span><p><span style="font-size: medium;">To Newsbomb.gr απευθύνθηκε στον Βασίλη Κοψαχείλη*, διεθνολόγο και γεωστρατηγικό αναλυτή, ο οποίος έχει ειδίκευση στη γεω-επιχειρηματικότητα και ο ίδιος αναλύει όλες τις παραμέτρους.</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Τα Σκόπια ούτε είχαν, ούτε έχουν, ούτε θα έχουν ανεξάρτητη εθνική εξωτερική πολιτική. Η εθνολογική σύσταση της χώρας της υπαγορεύει μια αέναη εξάρτηση από την Αλβανία και τη Βουλγαρία. Η ιστορία της υπαγορεύει να άγεται και να φέρεται από τη Σερβία. Οι διεθνείς συνθήκες της υπαγορεύουν να κρατά ισορροπίες με την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα. Και ως κράτος-κατασκεύασμα πρέπει να έχει "εχθρό", τον οποίο βρίσκει στο πρόσωπο της Ελλάδας, μιας και είναι ο πιο αθώος της γείτονας, ενώ για να διασκεδάζει τους κατασκευασμένους φόβους της απέναντί μας, καλλιεργεί σχέσεις με την Τουρκία εν είδει αντιστάθμισης του "Ελληνικού κινδύνου"», αναφέρει αρχικά αποτυπώνοντας την μεγαλή εικόνα.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Σύμφωνα με τον ίδιο μέρος της εξωτερικής πολιτικής είναι σαφώς και το ενεργειακό παιχνίδι στα Βαλκάνια.</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Ο αγωγός ΤΑΡ και το FSRU στην Αλεξανδρούπολη δουλεύουν κυρίως με Αζέρικο αέριο και αμερικανικό LNG. Ο ΤΑΡ παίρνει το Αζέρικο αέριο από τον τουρκικό αγωγό, ο οποίος στο τουρκικό έδαφος μεταφέρει και ρωσικό αέριο. Η διασύνδεση με αγωγό αερίου Ελλάδας-Σκοπίων θα προμήθευε τα Σκόπια με Αζέρικα και Αμερικανικά ενεργειακά φορτία. Ο αγωγός αυτός θα μετέφερε ετησίως τρεις φορές την ποσότητα αερίου που καταναλώνει το χρόνο η γειτονική χώρα. Άρα η λογική λέει ότι αυτός ο αγωγός θα πρέπει να έχει συνέχεια βορειότερο και να δίνει αέριο και στη Σερβία», τονίζει.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Σύμφωνα με τον κ. Κοψαχείλη, μια σειρά από συμφέροντα «που δεν θέλουν την ενεργειακή ολοκλήρωση των Βαλκανίων με αζέρικα και αμερικανικά ενεργειακά φορτία, από τη μία έβαλαν την Βουλγαρία να προμηθεύεται ανεξάρτητα από τον Ελληνοβουλγαρικό αγωγό, αέριο απευθείας από την Τουρκία (πράγμα που σημαίνει ότι ενώ έκλεισε τον πετρελαϊκό αγωγό που ήλεγχε η Ρωσία και έδιωξε και την Rosneft από το διυλιστήριο στη Βουλγαρία, στην ουσία θα συνεχίσει να παίρνει ρωσικό αέριο από τον τούρκικο αγωγό), καθώς επίσης έβαλαν την Σερβία να αρνηθεί την ένωση του δικού της δικτύου με αυτό των Σκοπίων».</span></p><p><span style="font-size: medium;">Γιατί καρκινοβατεί το έργο</span></p><p><span style="font-size: medium;">Ο ειδικός αναλυτής με βάση αυτά τα δεδομένα εκτιμάει ότι «εδώ η βιωσιμότητα του έργου έχει κενά».</span></p><p><span style="font-size: medium;">«Επιπλέον, ο αγωγός θα φτιαχνόταν και με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Βγαίνει λοιπόν η τράπεζα και λέει ότι η καθολική εξάρτηση των Σκοπίων από υδρογονάνθρακες (φυσικό αέριο) παραβιάζει τις αρχές και την πολιτική της τράπεζας στους στόχους απανθρακοποίησης. Η τράπεζα εφαρμόζει ESG κριτήρια και δεν δύναται να χρηματοδοτήσει το έργο. Η έλλειψη λοιπόν αγοραστικού ενδιαφέροντος και η απροθυμία των donors να χρηματοδοτήσουν "παλιές" και ρυπογόνες μορφές ενέργειας είναι οι δυο βασικοί παράγοντες που εξηγούν γιατί το έργο καρκινοβατεί», εξηγεί ο κ. Κοψαχείλης.</span></p><p><span style="font-size: medium;">Οι Αμερικανοί επιμένουν</span></p><p><span style="font-size: medium;">Παρόλα αυτά οι Αμερικανοί πιέζουν «διότι δυστυχώς άργησαν πολύ να καταλάβουν το διακύβευμα της Θράκης και των Βαλκανίων». Σύμφωνα με τον κ. Κοψαχείλη, αν δεν ήταν ο Πάγιατ «δεν θα είχαν πάρει χαμπάρι τίποτα και θα αλώνιζαν οι Ρώσοι».</span></p><p><span style="font-size: medium;">Τονίζει δε ότι ακόμη και σήμερα οι Αμερικανοί δεν κινούνται με χρόνους και με τρόπους που οι περιστάσεις απαιτούν, «διότι τόσο εγχωρίως όσο και στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις κοιτάμε δέντρα (για να μην πω γλάστρες) και όχι το δάσος».</span></p><p><span style="font-size: medium;"><i>* Ο <b>Βασίλης Κοψαχείλης</b> είναι διεθνολόγος και γεωστρατηγικός αναλυτής, ο οποίος έχει ειδίκευση στη γεω-επιχειρηματικότητα, ενώ είναι ιδρυτικό μέλος του Παρατηρητηρίου Ευρω-Μεσογειακής Ασφάλειας και συγγραφέας του βιβλίου</i> <b><i>«Γεωεπιχειρηματίες, από τον Ιάσονα στον Έλον Μασκ».</i></b></span></p><p><a href="https://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/story/1558236/to-kolpo-groso-ton-skopion-gia-na-toumparei-athina-kai-ouasigkton-pernaei-apo-ta-energeiaka" target="_blank"><span style="font-size: medium;">https://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/story/1558236/to-kolpo-groso-ton-skopion-gia-na-toumparei-athina-kai-ouasigkton-pernaei-apo-ta-energeiaka</span></a></p><p><br /></p>

Βασίλης Κοψαχείλης: Πώς διαμορφώνεται το ενεργειακό τοπίο και οι ισορροπίες στα Βαλκάνια

To Newsbomb.gr απευθύνθηκε στον Βασίλη Κοψαχείλη*, διεθνολόγο και γεωστρατηγικό αναλυτή, ο οποίος έχει ειδίκευση στη γεω-επιχειρηματικότητα ...

Διαβάστε περισσότερα »

Δημήτρης Τσαϊλάς: Δεν είναι η «γαλάζια πατρίδα» μια εμμονή είναι η στρατηγική κουλτούρα, ανόητε!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSE9DhmYxd9hNEgGZR-M13btjU5GYuA3cz9JGNIQXd76v5L1bV_D2kxO4IGaCJjcoxQo5K62rfMLapOnZBLeObhowIFtOzr6lpr6qD95l1JHEUoZZ9k0dLXFuetjmYIZoCVNnN8ClS7JNAiN9VL9YK8TWstVxLLOmuXO-I-l74T8TtV2yfbwr1Y1VcpeA_/s1963/dimitris_tsailas.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="font-size: medium;"><img border="0" data-original-height="1362" data-original-width="1963" height="339" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSE9DhmYxd9hNEgGZR-M13btjU5GYuA3cz9JGNIQXd76v5L1bV_D2kxO4IGaCJjcoxQo5K62rfMLapOnZBLeObhowIFtOzr6lpr6qD95l1JHEUoZZ9k0dLXFuetjmYIZoCVNnN8ClS7JNAiN9VL9YK8TWstVxLLOmuXO-I-l74T8TtV2yfbwr1Y1VcpeA_/w489-h339/dimitris_tsailas.jpg" width="489" /></span></a></div><span style="font-size: medium;"><br /></span><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Η <b>στρατηγική κουλτούρα</b> των λαών αντικατοπτρίζει την αφήγηση για τον πολιτισμό την ιστορία και, συχνά, την κρίση για τις  δομές ασφαλείας της. Στη διαδικασία για μια σαφέστερη περιγραφή της ιστορίας, μια πιο ρεαλιστική αποδοχή του παρελθόντος, φίλων και εχθρών, συμμάχων και απειλών, μια ιστορική ενδοσκόπηση δεν αποκαλύπτει μόνο τις πηγές αυτο-χαρακτηρισμού των κρατών, αλλά βαθιά ριζωμένες αγωνίες, απογοητεύσεις ή φιλοδοξίες. Γνωρίζοντας σε βάθος τη στρατηγική κουλτούρα των λαών, μπορούμε να οικοδομήσουμε ακόμη και την ειρήνη ή και ένα σταθερότερο περιβάλλον. Επομένως, η συνάφεια της πολιτικής με τη στρατηγική ανάλυση του πολιτισμού γίνεται με σκοπό όχι μόνο τη γνώση του εχθρού ή της απειλής, αλλά και για να βοηθηθεί η διακρατική αλληλεπίδραση για τη δημιουργία κλίματος μείωσης προκαταλήψεων.</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Η μελέτη της <b>γαλάζιας πατρίδας στα σχολικά βιβλία της Τουρκίας</b>, καθώς και ο αιώνας της Τουρκίας και ο Έλληνας εχθρός είναι το τρίπτυχο της τουρκικής στρατηγικής κουλτούρας. Από το βαθύ κράτος της Τουρκίας θεωρούνται απαραίτητο να διδάσκονται για να κατανοήσουν τα τουρκόπουλα και να ερμηνεύσουν τη διπλωματική και στρατιωτική δράση τους.  Εντοπίζουν συγκεκριμένους ελιγμούς σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο και, συνεπώς, διαμορφώνουν καλύτερα την πολιτική συμπεριφορά τους. Η στρατηγική κουλτούρα δεν είναι ένα δόγμα, ούτε ένας μεγεθυντικός φακός μέσω του οποίου εξετάζεται το παρελθόν ή το μέλλον. Είναι το <b>χρήσιμο εργαλείο</b> για να κατανοήσουμε πώς και ποιες είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες ένα έθνος καθορίζει τους τρόπους για να χρησιμοποιήσει τους περιορισμένους πόρους για την επίτευξη των στόχων ασφαλείας του.</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Επομένως, η στρατηγική κουλτούρα περιλαμβάνει τόσο την εθνική υπερηφάνεια και το πολιτικό κύρος όσο και τον εγωισμό μας για την επιδίωξη των εθνικών συμφερόντων.</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><u><span style="font-size: medium;">Που βρισκόμαστε σήμερα</span></u></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Είναι σημαντική η αντίληψη, ότι η μελέτη του στρατηγικού πολιτισμού βοηθάει στην κατανόηση και την αντιμετώπιση συγκρούσεων σε έναν αλληλεξαρτώμενο κόσμο. Σήμερα, ο πολιτισμός στη στρατηγική δεν καταλαμβάνει την θέση που του αρμόζει με αποτέλεσμα να έχει απορριφθεί ή στην καλύτερη περίπτωση, να θεωρείται ως μια εξήγηση της ύστατης λύσης, ακόμη και στη διεθνή πολιτική. Αν και η προσπάθεια να περιγραφεί ο ρόλος του πολιτισμού στη στρατηγική μπορεί μερικές φορές να υποφέρει από έλλειψη ακρίβειας, η συζήτηση για την επιρροή του πολιτισμού παραμένει πάντα σχετική. Η συνάφεια του είναι εμφανής όχι μόνο υπό το πρίσμα των πρόσφατων αμφισβητήσεων, και της συνεχούς επιθετικότητας της Τουρκίας, αλλά και για παροχή μεγαλύτερης σαφήνειας σε διαφορετικές στρατηγικές εθνικής ασφάλειας.</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Έτσι μπορούμε να θεωρήσουμε τη στρατηγική κουλτούρα, ότι μας παρέχει έναν αναλυτικό φακό για την καλύτερη προβολή των συνεπειών που αποτελούν τη βάση των συγκρούσεων και των κινήτρων των πράξεων της Τουρκίας απέναντι στον Ελληνισμό. <b>Η στρατηγική κουλτούρα είναι ουσιαστικά μια προσπάθεια ενσωμάτωσης των πολιτιστικών παραμέτρων, της σωρευτικής ιστορικής μνήμης και των επιδράσεών τους στην ανάλυση των πολιτικών ασφάλειας των κρατών και των διεθνών σχέσεων.</b> Σε γενικές γραμμές, η μελέτη της σχέσης μεταξύ της εθνικής κουλτούρας και της στρατηγικής παρέμεινε σε χαμηλά επίπεδα ιδιαίτερα μετά την είσοδο της Ελλάδος στην ΕΕ, θεωρώντας ότι ως Ευρωπαίοι άλλαξε άρδην και το πολιτισμικό μας αποτύπωμα αποδεχόμενοι μάλιστα και την απόδοση του ονόματος Μακεδονίας στους βόρειους γείτονές μας. Το ανανεωμένο ενδιαφέρον για την επίδραση των πολιτισμικών ιδιοσυγκρασιών στην ασφάλεια βρήκε κατάλληλο έδαφος για συζήτηση σήμερα που παρουσιάστηκε το πρόβλημα με τις τουρκικές αμφισβητήσεις και μετά την απόρριψη της θεώρησης ότι μια ευρωπαϊκή Τουρκία θα είναι ένας καλός γείτονας.</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Η στρατηγική κουλτούρα της Τουρκίας έχει πολλές πηγές και είναι ένας όρος δεδομένου ότι υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που επηρεάζουν τον σχηματισμό του εθνικού πολιτισμού τους και μια επακόλουθη λογική για την πολιτική ασφάλειας και τη στρατηγική σκέψη. Ορισμένες βασικές αρχές μπορούν να εξάγονται από τις θεωρητικές μορφές της στρατηγικής κουλτούρας. Οι παράγοντες όπως η γεωπολιτική, τα πρότυπα και τα έθιμα, οι αντιλήψεις για τους περιφερειακούς και διεθνείς ρόλους, τα πολιτικά συστήματα και η κατανομή της εξουσίας (συμπεριλαμβανομένης της ισορροπίας μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών φορέων ή του τρόπου δομής της στρατιωτικής εξουσίας και θεσμών) στερεώνονται στη συλλογική μνήμη και ταυτότητα μέσω πολιτικών αφηγήσεων, εκπαιδευτικών προγραμμάτων, ιστορικών επεισοδίων, ερμηνείες κοινών μνημών κλπ.</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Η Τουρκία, εισέρχεται στη διεθνή σκηνή με ιστορικές αποσκευές συσσωρευμένων εμπειριών, πεποιθήσεων, πολιτιστικών επιρροών, γεωγραφικών και οικονομικών περιορισμών, τα οποία επηρεάζουν τη συμπεριφορά της. Ένα σαφές παράδειγμα αυτών των ιστορικών κινήτρων που θα μπορούσε να αποδοθεί στην Τουρκία, είναι η σκέψη ότι είναι σχεδόν αδύνατο να εξετάσουμε την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας χωρίς να εξετάσουμε τις βαθύτερες ιστορικές και πολιτιστικές ρίζες που την διαμόρφωσαν. Οι υπερβολικές έννοιες της αντοχής και του διαμελισμού της, όπως επανειλημμένα επαναλαμβάνεται στο τουρκικό ιστορικό αναλυτικό πρόγραμμα, επικεντρώνονται σε μεγάλο βαθμό στην “διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας”, γνωστό και ως <b>Σύνδρομο των Σεβρών</b>. Αντίδοτο αυτού είναι σήμερα η ¨γαλάζια πατρίδα¨.</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Είναι σχεδόν αδύνατο να εξετάσουμε την εξωτερική πολιτική της Ελλάδος χωρίς να εξετάσουμε τις βαθύτερες ιστορικές και πολιτιστικές ρίζες που τη διαμόρφωσαν. Οι υπερβολικές έννοιες της παλιγγενεσίας και των ηρωικών μαχών, όπως επανειλημμένα επαναλαμβάνονται στην Ελληνική ιστορία, επικεντρώνονται σε μεγάλο βαθμό στον «αιώνα της διαμόρφωσης των σημερινών συνόρων», από τις αρχές του 19ου έως και στα μέσα του 20ου αιώνα. Η εθνική στρατηγική, η πολιτική εθνικής άμυνας, και ο ασυμβίβαστος στόχος του εθνικού συμφέροντος έπρεπε να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στον ορισμό των ελληνικών δογμάτων ασφαλείας. Η απομάκρυνση από αυτές τις έννοιες έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα, καθώς δόθηκε έμφαση στο δόγμα του ευρωπαϊκού ειρηνισμού και μιας επίπλαστης ευμάρειας του νεοφιλελευθερισμού ως περαιτέρω διαβεβαίωση έναντι των ισχυρισμών επιθετικής συμπεριφοράς από την Τουρκία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη διακοπή ενός υψηλού βαθμού συνέχειας, όπου η στρατηγική κουλτούρα υποβαθμίστηκε σε σημείο αφανισμού της.</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Συμπέρασμα</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Ο πιο καταστροφικός αντίκτυπος που μπορεί να επιφέρει ο ελληνικός κατευνασμός, είναι ο κίνδυνος της ενίσχυσης της τουρκικής επιθετικότητας και του λανθασμένου υπολογισμού. Χωρίς σαφή δέσμευση μιας πολιτικής εθνικής ασφαλείας για την υπεράσπιση της εθνικής επικράτειας, υποστηριζόμενης από ένα ισχυρό αποτρεπτικό δόγμα, ο Πρόεδρος Ερντογάν θα βρει σίγουρα ευκαιρίες για να υποστηρίζει τις τουρκικές διεκδικήσεις, την παράβλεψη των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο και τέλος <b>να καταλάβει επικράτεια που θεωρεί τουρκική</b>. Το έχει ήδη κάνει στη Συρία και στο Ιράκ. Σίγουρα ο Ερντογάν ψάχνει την ευκαιρία να προωθήσει τα συμφέροντά του στην Κύπρο χωρίς τη «σκιά» των συμμάχων και του ΝΑΤΟ για να την προστατεύσει.</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Δεύτερον, η αποχώρηση μας από το ενιαίο αμυντικό δόγμα <b>μειώνει την ελληνική αμυντική εμβέλεια, την πολιτική επιρροή και το οικονομικό πλεονέκτημά μας</b> από τη μεταφορά των ενεργειακών πόρων στην Ευρώπη. Η έντονη παρουσία του αεροναυτικού μας στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο όχι μόνο προβλέπει την υπεράσπιση της Κύπρου, αλλά φέρνει την Ελλάδα σε έναν χώρο που βρίσκεται πιο κοντά στα σημεία γενέσεως προβλημάτων που απειλούν τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνισμού.</span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><span style="font-size: medium;">Τέλος, χωρίς αξιόπιστες εθνικές θέσεις και δεσμεύσεις για την ασφάλεια, δεν θα υπήρχε τίποτα για να σταματήσει την Τουρκία από τον έλεγχο της θάλασσας της Μεσογείου και πιθανόν να της ανοίγει την όρεξη και για νέες αναθεωρήσεις. Προσθέστε σε αυτή την εξίσωση τα νέα σημεία που οικοδομεί η Τουρκία στο Αιγαίο, το Κρητικό, την Θράκη ακόμη και στο Ιόνιο για τα θαλάσσια πάρκα. <b>Η εγκατάλειψη από τις πάγιες εθνικές θέσεις θα συμβάλουν στη διασφάλιση της ανταγωνιστικής επιτυχίας της Τουρκίας.</b></span></div><div><span style="font-size: medium;"><br /></span></div><div><a href="https://symmetexw.gr/dimitris-tsailas-den-einai-i-galazia-patrida-mia-emmoni-einai-i-stratigiki-koultoura-anoite/" target="_blank"><span style="font-size: medium;">https://symmetexw.gr/dimitris-tsailas-den-einai-i-galazia-patrida-mia-emmoni-einai-i-stratigiki-koultoura-anoite/</span></a></div><div><br /></div>

Δημήτρης Τσαϊλάς: Δεν είναι η «γαλάζια πατρίδα» μια εμμονή είναι η στρατηγική κουλτούρα, ανόητε!

Η στρατηγική κουλτούρα των λαών αντικατοπτρίζει την αφήγηση για τον πολιτισμό την ιστορία και, συχνά, την κρίση για τις  δομές ασφαλείας τη...

Διαβάστε περισσότερα »